ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

(240  χρόνια από το θάνατό του 1779-2019)

                                                 Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου

                                                 Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών   

Πέρασαν  240 χρόνια από τότε (24-8-1779) που οι Εβραίοι της συναγωγής έδωσαν πενήντα πουγκιά στον Κούρτ Πασά του Βερατίου για να απαλλαγούν  από  έναν ενοχλητικό γι’ αυτούς  εθναπόστολο  του Ελληνικού Γένους, τον  Πατρο-Κοσμά τον  Αιτωλό.

Αυτό το τίμημα  φάνηκε  αρκετό για  να  οδηγήσει  στην αγχόνη   μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες  του νεώτερου Ελληνισμού.

Μια μορφή που ενσάρκωνε τον αγώνα των σκλάβων για τη διατήρηση  Ορθοδοξίας και  Έθνους με ένα δικό του προσωπικό τρόπο.

Υπήρξε δυναμικός  κήρυκας του λόγου του Θεού και πραγματοποίησε στη σκλαβωμένη τότε  Ελλάδα   τέσσαρες αποστολικές  περιοδείες .

Η πρώτη  κάλυψε  την περίοδο    1759 – 1762. Ξεκίνησε  από το ΄Άγιο ΄Όρος ,επισκέφθηκε την  Κωνσταντινούπολη, και από εκεί  περιόδευσε  Ανδριανούπολη, Δράμα. Σέρρες Έδεσσα, Βέροια, Κοζάνη, Λάρισα, Τρίκαλα, Καρπενήσι και κατέληξε στο Γαλαξίδι.

 Η δεύτερη  κάλυψε  την περίοδο  1763 – 1773. Ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη  περιόδευσε    Κομοτηνή, Καβάλα, Θεσσαλονίκη, Άγιο ΄Όρος  ,Λήμνο, Σκόπελο, Σκιάθο, Αγυιά, Λάρισα, Ελασσόνα, Ραψάνη, Γρεβενά, Κοζάνη, Κλεισούρα, Φλώρινα Μοναστήρι, Αχρίδα, Καστοριά, Σιάτιστα, Μέτσοβο,  Γιάννενα, Τρίκαλα, Καρπενήσι, Μεσολόγγι, Γαλαξίδι, Αίγιο, Πάτρα και  κατέληξε στη Ζάκυνθο.

Η τρίτη περιοδεία που είναι και η μεγαλύτερη   κάλυψε  τη χρονική περίοδο  1775-1777. Ξεκίνησε και πάλιν  από την Κωνσταντινούπολη ,  περιόδευσε  τα νησιά του Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα και τη Κρήτη, κηρύττοντας ,ενώ στη συνέχεια  με ορμητήριο τη Μονή Φιλοθέου περιόδευσε   δυτική Μακεδονία ,Βόρειο ΄Ήπειρο , Θεσσαλία,  Στερεά και  Νησιά του Ιονίου.

Η τετάρτη περιοδεία  που ήταν   και  η τελευταία  κάλυψε την περίοδο   1777-1779. 

Σ’ αυτή την   κινήθηκε από  τη Θεσσαλονίκη  περιόδευσε τη δυτική  Μακεδονία, και έφτασε μέχρι το Δυρράχιο της Βορείου Ηπείρου.

Ο Πατρο-Κοσμάς με τα κηρύγματά του  έδινε  μεγαλύτερη σημασία στην μόρφωση των σκλαβωμένων, προέτρεπε και συνιστούσε  τη δημιουργία σχολείων παρά  εκκλησιών.

          Υποχρέωνε τους  ομόδοξους  να ανοίγουν σχολεία. Πρώτα γράμματα, έλεγε και όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν. Έτσι στις τέσσαρες αποστολικές περιοδείες   στην υπόδουλη Ελλάδα  είχε  κύριο σκοπό και στόχο να αποτρέψει τον εξισλαμισμό,που ήταν τότε το πλέον επικίνδυνο  εργαλείο  στα χέρια των κατακτητών.

Ένας ξύλινος σταυρός  σε  κάθε χωριό που μίλαγε  πρόχειρα κατασκευασμένος  κι ένα σκαμνί να είναι πιο ψηλά  για να ακούγεται ήταν τα μόνα σύνεργα της αγωνιστικής του εξόρμησης.

Αυτός ο Εθνεγέρτης, κήρυκας του Γένους απέτρεψε τον εξισλαμισμό και ένωσε τους Έλληνες κάτω από τη σκέπη της Ορθοδοξίας και της Ελληνικής Εθνότητας.

 Άνοιξε 250 σχολεία στα υπόδουλα χωριά μας. Το κήρυγμά του ήταν απλό μα δυνατό. Μπορεί να μην  ήξερε πολλά γράμματα,όμως η βαθιά του πίστη τον έκανε γίγαντα της γνώσης. Τον έκανε να μεταδίδει την Ελληνική ιστορία στα Ελληνόπουλα, τη γραφή και την ανάγνωση.

 Τα  σχολεία που ίδρυσε τότε ,στον αιώνα της πιο σκληρής σκλαβιάς στάθηκαν τα φυτώρια για την καλλιέργεια του νέου Ελληνισμού.

 Γεννήθηκε στο Μεγάλο Δένδρο της Αιτωλίας το 1714.Εζησε από μικρό παιδί την παράδοση της Εκκλησίας,απόκτησε φρόνιμα  Χριστοκεντρικό. Μόνασε στο Άγιο Όρος(Μονή Φιλοθέου) όπου και βίωσε την πνευματικότητα του Ορθοδόξου Μοναχού που σημαίνει δεν ζω για τον εαυτό μου αλλά για τον εν Χριστώ πλησίον.

 Εκεί μαθαίνει και συνειδητοποιεί τις ανάγκες των συμπολιτών  του, που κάτω από τη δυναστεία του Τούρκου  και την ανέχεια εξισλαμίζεται ομαδικώς.

 Μετά από αυτή την κατάσταση που βιώνει   παίρνει τις ευχές των πνευματικών του και την ευλογία του Πατριάρχη  και βγαίνει από το Άγιο Όρος για να κατηχήσει τον παραπαίοντα υπόδουλο λαού του Θεού.

Στις επισκέψεις του στα χωριά παρακινούσε όλους να συνεισφέρουν  για την ίδρυση και  λειτουργία Σχολείων.

 Σε μια επιστολή του ( Μάρτης  1779)  στους κατοίκους ενός χωριού έγραφε: «Παρακίνησα τους Χριστιανούς και έδωκαν το κατά δύναμη και προαίρεση δια το σχολείο σας. Πρέπει πάντες να βοηθάτε,πάντοτε το σχολείο σας εξ ιδίων πόνων ή κοινώς από την χώρα ή και από βακούφια (εκκλησιαστική περιουσία) δια να λάβετε και παρά Θεού τον μισθό σας και την τιμήν παρ’ ανθρώπων».

       Yπήρξε  ένας ταπεινός κι  ανυποχώρητος κήρυκας του Θείου Λόγου,  ο Άγιος των Σκλάβων, όπως τον αποκάλεσε  ο  Κώστας Σαρδελής σε  έργο  του.

 Ήταν τόσο πιστικό και δυνατό το κήρυγμά του, που επιδρούσε όχι μόνο στις ψυχές των Ελλήνων αλλά και στις ψυχές  των Τούρκων, πολλοί από τους  οποίους τον λάτρευαν αληθινά.

«Ε αδέρφια, φώναζε είμαστε χριστιανοί είμαστε και Ελληνες,ας μη ντροπιάσουμε αυτά τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός γιατί θα κριθούμε». Έτσι εδραίωσε την πίστη στην  Θρησκεία και το Έθνος και προετοίμασε τους  αγωνιστές της Ελευθερίας για να ξεχυθούν και να πολεμήσουν  μέχρι την Εθνική  μας παλιγγενεσία.

          Υπήρξε κάτι παραπάνω από Ιεροκήρυκας-Ιεραπόστολος υπήρξε ισαπόστολος.

Δικαίως και επαξίως  η Εκκλησία   τιμά τη μνήμη του κάθε χρόνο την  24^η  Αυγούστου ημέρα του  θανάτου του.

Το Έθνος  μας ολόκλήρο του οφείλει την μεγαλύτερη τιμή γιατί αυτός ο Ιερομόναχος υπήρξε ο πρόδρομος της πνευματικής  και  ηθικής  του αναγέννησης.

          Η ψυχή του θα νοιώθει απέραντη ικανοποίηση να βλέπει το έργο του να συνεχίζεται και ο ίδιος να συμμετέχει νοερά σε μια τελετουργία που συντελείται σε μια ελεύθερη και θρησκεύουσα πατρίδα.

ΥΠΟΘΑΛΠΕΤΑΙ   ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ ;

                     Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου

Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος

                     Στο τετρασέλιδο φυλλάδιο που εκδίδεται και κυκλοφορεί στους ναούς της Εκκλησίας μας με τον τίτλο:  «ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ» από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, και στα τελευταία φύλλα με αριθ.13 και 14 της 31^ης Μαρτίου και 7^ης  Απριλίου ε.ε. αναγγέλθηκε η υποδοχή ιεράς εικόνας Παναγίας Ελεούσης του Τιχβιν της Ρωσίας (στο φ.13) και ανακοινώθηκε Λειτουργικό Πρόγραμμα για την Ιερά Εικόνα Παναγίας Ελεούσης του Τιχβιν της Ρωσίας.(Φ.14).

Επίσης έγινε γνωστό πως όσοι Ιερείς επιθυμούν να διοργανώνουν με τις ενορίες τους προσκυνηματική επίσκεψη, δύνανται να λάβουν μέρος στις ιερές ακολουθίες.

Αυτές οι ανακοινώσεις που προφανώς εκφράζουν και καλύπτονται από την Διοίκηση της Εκκλησίας μας, μας προβλημάτισαν.

Τον προβληματισμό μας αυτό συνοδεύσαμε με την επικεφαλίδα του παρόντος άρθρου μας και νοιώθουμε την ανάγκη να σας κάνουμε κοινωνούς του προβληματισμού μας και  να αναρωτηθούμε  αν βρισκόμαστε σε μια εποχή νεοειδωλολατρείας  την οποία εισάγει με την πολιτική και  πρακτική της η σημερινή διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος

            Η  διδασκαλία της Εκκλησίας μας  όπως  διακηρύχθηκε με απόλυτο και σαφή τρόπο στις αποφάσεις της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου ορίζει ότι τα πρόσωπα που εικονίζονται και στα οποία  αποδίδουμε προσκύνηση είναι εκείνα  της Αγίας Τριάδος  ενώ αντίθετα  τιμούμε τους Αγίους. Η προσκύνηση και η τιμή μεταβαίνουν στο πρωτότυπο, δεν παραμένουν στην εικόνα.

 Η ιδιαίτερη αναφορά  που γίνεται και στις μέρες μας σε συγκεκριμένες εικόνες στις οποίες αποδίδονται θαυματουργικές ιδιότητες  είναι μια τάση εκδήλωσης της ευσέβειας του λαού μας , η οποία μπορεί εύκολα να μεταλλαχθεί σε ειδωλολατρία.

  Ιδιαίτερα ιστορικά γεγονότα  και  λαϊκές ακόμη  παραδόσεις έδωσαν στο λαό μας την αίσθηση πως ορισμένες εικόνες  διαθέτουν  θαυματουργικές ιδιότητες.

 Στο Ευαγγέλιο αναφέρεται ότι ο Ιησούς Χριστός έκαμε πολλά «σημεία». Λανθασμένα τα σημεία μεταφράστηκαν σε θαύματα. Το σημείο δηλώνει σχέση,  κοινωνία,  εμπιστοσύνη, αγιασμό, απελευθέρωση της ελευθερίας από κάθε ύπουλη και ψυχαναγκαστική επιβουλή. Το «σημείο» δηλώνει πληρότητα σχέσης, δηλαδή αγιασμό.

Τι ακριβώς  όμως συμβαίνει όταν οι πιστοί καλούνται να λατρέψουν και να ασπασθούν συγκεκριμένες εικόνες Αγίων μορφών  που χαρακτηρίζονται θαυματουργικές, αντιδιαστέλλοντάς τις με άλλες  που αναπαριστούν τις ίδιες Άγιες μορφές;

To μόνο πρόσωπο  στο οποίο μπορεί κανείς να προσδοκά  θαύμα  είναι το Θείο  και  όχι η εικόνα του από όποιο υλικό, χρώμα και καλλιτέχνη  και εάν έχει  ιστορηθεί.

Δεν επιθυμώ να υιοθετήσω την άποψη Ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος που είχε δηλώσει:  «πως πολλοί στην Εκκλησία ενθαρρύνουν την ειδωλολατρία και περιφέρουν λείψανα Αγίων και Ιερά Κειμήλια για να γεμίσουν τα παγκάρια των Εκκλησιών»( ΤΑ ΝΕΑ  της  10-12-2002).

Όμως θεωρώ πως  δεν πρέπει να διακονεί  κανείς την εκμετάλλευση της πίστης και του θρησκευτικού συναισθήματος  με οποιαδήποτε προσχήματα. Και αυτό βεβαίως μεγεθύνεται  όταν επιχειρείται από ιερωμένους.

Ο κάθε πιστός έχει  την αναφορά του σε εικόνες  Αγίων μορφών της Ορθοδοξίας και μ' αυτές κοσμεί  το εικονοστάσιο της  κατοικίας  του και έχει  συνδυάσει  ιστορικά γεγονότα και ανάγκες καθημερινές, με ζωντανές συγκυρίες και περιστατικά που του δίνουν θάρρος ,δύναμη και κουράγιο στις αντιξοότητες της ζωής του.

 Πέρα από την καλλιτεχνική τους αξία και την ομορφιά που αποπνέουν βρίσκει  πάντα μέσα από την προσευχή  ενώπιον τους την παρηγοριά και την παραμυθία.

 Αλήθεια σε τι θα διαφέρει για τον πιστό να προσευχηθεί σε μια «θαυματουργή» εικόνα κάποιου προσκυνήματος από την προσευχή που θα κάνει και τον τιμητικό ασπασμό στην εικόνα της ιδίας μορφής που έχει στο εικονοστάσι του; Mήπως θα έχει μεγαλύτερη ευχέρεια σε χρόνο, να απευθυνθεί  στην εικόνα τη «θαυματουργή» που θα φέρει ο κάθε ιερωμένος σε κάποιο ναό για δημόσιο προσκύνημα; Τα προηγούμενα των συνωστισμών και των διαπληκτισμών ανάμεσα σε «πιστούς» σε ουρές που σχηματίζονται δεν είναι στοιχεία που τιμούν την Ορθοδοξία.

Το θαύμα τελεσιουργείται με την πίστη του Χριστιανού και όχι με τυπικές συμπεριφορές και με τελετουργίες που δεν υπηρετούν στο σεβασμό και τη σεμνότητα που επιβάλλουν οι ιερές στιγμές.

Όταν ο λαός έχει μεγάλη ανάγκη από ελπίδα και η μόνη του καταφυγή  είναι η Εκκλησία, δεν είναι δυνατόν εκείνη  με  εκπροσώπους της  να τον παραδίδει στην  εκμετάλλευση ούτε  και να τον εξωθεί  στη  ειδωλολατρία.

   

BIBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ Αργύρη Σταυράκη: «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ»

BIBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Αργύρη Σταυράκη: «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ» Αφήγημα.
Εκδόσεις Το Δόντι Πάτρα 2018

Σημείωμα Λεωνίδα Γ.Μαργαρίτη Επίτ.Δικηγόρου
Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος.
Από τις εκδόσεις της πόλης μας «Το Δόντι» κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του περασμένου χρόνου το δεύτερο κατά σειρά καθαρά Λογοτεχνικό έργο του συγγραφέα-Αρεοπαγίτη επί τιμή και τακτικού μέλους της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος Αργύρη Σταυράκη με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ».
Πρόκειται για ένα αφήγημα 150 πυκνογραμμένων σελίδων, πέμπτο συνολικά, κατά σειρά έργο του συγγραφέα .
Έχουν προηγηθεί χρονολογικά τα εξής έργα του:
Δύο νομικά,«Νεοελληνική Νομική Γλώσσα και Ορολογία».
Μία νομικοφιλολογική σύνθεση 215 πυκνογραμμένων σελίδων με θέμα την πάντα επίκαιρη νεοελληνική γλώσσα όπως αυτή θα πρέπει να χρησιμοποιείται στη Νομική επιστήμη και πρακτική.
- «Ο δικός μας χρόνος ανάμεσα στα πουλιά και τα λουλούδια»Εκδόσεις: Ορφέας Aθήνα 2005.
‘Ένα αφήγημα 190 σελίδων μέσα από το οποίο ο συγγραφέας δίνει με γλαφυρό-λογοτεχνικό τρόπο τη ζωή, τη δράση, τις αγροτικές και άλλες βιοποριστικές ενασχολήσεις της εποχής του στην πατρώα γη, τις χαρές και λύπες του κόσμου της υπαίθρου την οποία έζησε και ο ίδιος τα παιδικά-εφηβικά κυρίως χρόνια. Και τέλος το πέμπτο κατά σειρά,βιβλίο του με τον τίτλο: «Η Τελευταία Λειτουργία»
Ένα ακόμη αφήγημα στο οποίο ο συγγραφέας περιγράφει με αριστοτεχνικό και λογοτεχνικό τρόπο το ξερίζωμα ενός χωριού που κατακλύστηκε από τα νερά μίας τεχνικής λίμνης. Εκείνος ο χώρος και η ευρύτερη περιοχή του ,που δεν είναι άλλος από το χωριό Μπαλί της Πηνείας που απαλλοτριώθηκε για δημοσία ωφέλεια και συγκεκριμένα για την κατασκευή του φράγματος του Πηνειού ποταμού για να αρδεύεται με τα νερά της ,η ευρύτερη περιοχή, του κάμπου της Γαστούνης.
Ο συγγραφέας Αργύρης Σταυράκης δεν έζησε στην περιοχή την οποία με τόσο περίσσιο πάθος περιγράφει, ούτε έχει καμιά σχέση με την περιοχή της Ηλείας, αφού είναι γνωστό πως γεννήθηκε στη Λογγά Μεσσηνίας όπου εκεί τελείωσε το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο ενώ στη συνέχεια σπούδασε νομικά, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σε ηλικία 30 ετών εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα όπου υπηρέτησε για 37 συναπτά χρόνια, πέντε από τα οποία υπηρέτησε στην Αθήνα με το βαθμό του Αρεοπαγίτη από τον οποίο, επί τιμή συνταξιοδοτήθηκε.
Είχε όμως ένα φίλο συνάδελφο του, στα Διοικητικά Δικαστήρια τον και δικό μου φίλο, Δημήτρη Βασιλόπουλο, ο οποίος σε συχνές συναντήσεις τους, του μετέφερε όσα εκείνος έζησε στο χωρίο της καταγωγής του, το Μπαλί της Πηνείας και όσα συνέβησαν, γεγονότα ,συμπεριφορές, έθιμα, αγώνες, βιωτικές μέριμνες, ψυχικές καταστάσεις, αναζητήσεις καλύτερης ζωής, τραύματα και εμπειρίες ζωής. Όλα αυτά και όσα συγκέντρωσε ο συγγραφέας από μελέτη και έρευνες αποτέλεσαν το υλικό με το οποίο γράφτηκε το έργο του: «H τελευταία λειτουργία».
Το τελευταίο αυτό έργο του Αργύρη Σταυράκη αποτελεί ένα θαυμάσιο αφήγημα όπου με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση και αναφορές στη ζωή των κατοίκων ενός χωριού της Ηλείας μέσα από την καθημερινή τους βιοπάλη.
Όλοι οι κάτοικοι του χωριού Μπαλί το αποχωρίσθηκαν ακούσια μετά από απαλλοτρίωση των περιουσιών τους για δημοσία ωφέλεια ,προκειμένου σ’ αυτό και τον ευρύτερο χώρο να δημιουργηθεί το φράγμα του Πηνειού ποταμού και με τα νερά της λίμνης, να αξιοποιηθεί ο κάμπος της Ηλείας.
Εντυπωσιακό είναι το κλίμα κάτω από το οποίο περιγράφεται με πόνο ψυχής η τελευταία λειτουργία του ναού της Αγίας Άννας, προστάτιδος του χωριού και ακόμη η ανακομιδή των ιερών λειψάνων των προγόνων του χωριού τους.
Βέβαια για κάποιον ο οποίος θα έριχνε μια επιπόλαια ματιά στον τίτλο του Βιβλίου η σκέψη του συνειρμικά θα τον οδηγούσε στην τελευταία-μισοτελειωμένη λειτουργία κατά την πτώση της Βασιλίδας πόλεως . Όμως για τους τότε κατοίκους του χωριού Μπαλί συναισθηματικά και ψυχικά δεν απέχει πολύ από εκείνη την τελευταία μισοτελειωμένη λειτουργία. Ο συγγραφέας τονίζει με το έργο του ιδιαίτερα, την ψυχολογική εκείνη φόρτιση των κατοίκων του χωριού Μπαλί όταν τέλεσαν την τελευταία θεία λειτουργία που δεν είχε τίποτα να διαφοροποιεί τα συναισθήματα των κατοίκων από εκείνα της αφανισμένης από τους μαχητές του Μωάμεθ, πόλης.
Βέβαια οι κάτοικοι του χωριού Μπαλί πήραν μαζί τους φεύγοντας τα όσα υπάρχοντά τους, τα ιερά τους εικονίσματα και τα κόκαλα των προγόνων τους για να τα ενταφιάσουν στη νέα τους τοπική πατρίδα και φυσικά με μια επιταγή αποζημίωσης στο χέρι. Ένα λαχείο ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον.
Θα τελειώσω αυτή τη μικρή παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Αργύρη Σταυράκη με λίγα δικά του λόγια από το βιβλίο του.
«…..΄Ηταν ένα χωριό δίπλα στο ποτάμι. Με μια εκκλησούλα πέτρινη, την Αγία Άννα, σκέπη και παρηγοριά σε κάθε περίσταση. Η ιστορία του,που χάνεται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ,τελείωσε το έτος 1968 όταν το χωριό μαζί και η εκκλησία κατακλύστηκε ολόκληρο από τα νερά της τεχνητής λίμνης του φράγματος του Πηνειού ποταμού. Ελάχιστα σημάδια του φαίνονται ακόμη, όταν υποχωρούν τα νερά της λίμνης και αναδύεται η τοποθεσία του χωριού ,για να βυθισθεί πάλι στον υγρό τάφο του πνιγμού και της λήθης, όταν σε λίγο θα ξαναγεμίσει η λίμνη ,μέχρι και τα σημάδια αυτά να εξαφανιστούν παντελώς βορά του χρόνου και του ανελέητου υγρού στοιχείου. Τότε θα έχει εκλείψει και η ζώσα μνήμη που κρατά ζωντανό το χωριό στις καρδιές των παιδιών του και μόνο από διηγήσεις, φωτογραφίες και γραπτά κείμενα(κάποιο βιβλίο..) οι νεώτεροι, σκόρπιοι απόγονοι των παλαιών χωριανών, θα μπορούν κάτι να δουν και να μάθουν για το χωριό, τη μορφή, την ιστορία και τη ζωή του, όσοι αναζητήσουν τις ρίζες τους και γυρίσουν έστω και νοερώς προσκυνητές στον τόπο του χωριού, σαν σε άγιον τόπο που η θυσία του ήταν αναγκαία για την πρόοδο και την ευημερία του κάμπου»
Με τα συγχαρητήριά μου, στο φίλο συγγραφέα για το θαυμάσιο πόνημά του, εύχομαι να βρεθεί αντάξιός του, να καταγράψει και θα αποτυπώσει τις μνήμες και την ιστορία της νέας «Αντλαντίδας» στην τοποθεσία Τόσκες Τριταίας που σε λίγες μέρες θα έχει την ίδια τύχη με το Μπαλί της Πηνείας για την δημιουργία της Τεχνητής Λίμνης Πείρου-Παραπείρου που θα ξεδιψάζει τους κατοίκους της πόλης της Πάτρας.

ΟΜΙΛΙΑ ΗΛΙΑΝΝΑΣ ΠΕΤΤΑ με θέμα : «Πατρίδες του Παλαμά:Πάτρα,Μεσολόγγι,Αθήνα.»

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Ν. Δ. ΕΛΛΑΔΟΣ

ΚΑΙ

Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ

Σας προσκαλούν

στο Φιλολογικό Βραδινό της Δευτέρας
8η  Απριλίου  2019 και ώρα 7.00 μ.μ.

στην αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης
στο οποίο θα μιλήσει  η Φιλόλογος-Νηπιαγωγός

κ. ΗΛΙΑΝΝΑ ΠΕΤΤΑ

με θέμα : «Πατρίδες του Παλαμά:Πάτρα,Μεσολόγγι,Αθήνα.»

Την εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει
ο πρόεδρος της Εταιρείας  Λεωνίδας Μαργαρίτης

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

«ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΟΡΟΛΟΓΙΑ»

«ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΟΡΟΛΟΓΙΑ»

                                     Αργυρίου Ν.Σταυράκη

Το πρώτο  συγγραφικό έργο που είδε το φως της δημοσιότητας από τις εκδόσεις ΝΟΜΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ του τότε Προέδρου Πρωτοδικών Αργυρίου Ν. Σταυράκη  είναι μια νομική-φιλοσοφική σύνθεση υψηλού επιπέδου  με τον χαρακτηριστικό τίτλο ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΟΡΟΛΟΓΙΑ  στο οποίο πραγματεύεται την ορθή χρήση της νεοελληνικής(Δημοτικής) γλώσσας κυρίως στην νομική επιστήμη και πρακτική.

Απευθύνεται κυρίως στους δικαστές ,δικηγόρους, συμβολαιογράφους και σ’ όσους είναι υποχρεωμένοι να ασχολούνται και να γράφουν δικόγραφα και πάσης άλλης φύσεως έγγραφα.

Το βιβλίο αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο γίνεται λεπτομερής καταγραφή της νομοθετικής διαδρομής μέχρι την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας στον εν γένει δημόσιο βίο και γίνεται μια σκιαγράφηση της νεοελληνικής γλώσσας και ειδικότερα της νομικής –δικαστηριακής γλώσσας με αναφορά σε βασικούς γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες που είναι χρήσιμοι για τη σωστή χρήση της γλώσσας.

Στο δεύτερο  μέρος του βιβλίου γίνεται ειδικότερη και εξαντλητική θα λέγαμε αναφορά αλλά και πλήρης ανάλυση της σύγχρονης νομικής ορολογίας όπως την συναντάμε στα μεταγλωττισμένα  σήμερα κείμενα των βασικών νομικών κωδίκων και όπως θα πρέπει να χρησιμοποιείται στις δικαστικές αποφάσεις και τα πάσης φύσεως δικόγραφα αλλά και άλλα νομικά κείμενα.

Οι απόψεις τις οποίες διατυπώνει ο συγγραφέας στο έργο του αυτό τεκμηριώνονται με πάρα πολλές παραπομπές και υπομνηματισμούς σε νομικά και γλωσσολογικά συγγράμματα και μελέτες που τονίζουν  την επιστημονικότητα του βιβλίου και βοηθούν όποιον ενδιαφέρεται για περαιτέρω έρευνα.

Είναι ένα έργο μοναδικό για το είδος του σήμερα και είναι ένα πολύ καλό εργαλείο για κάθε φοιτητή της νομικής κάθε  νέο λογοτέχνη, δικηγόρο και    δικαστή.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ -ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΡΓΥΡΗ ΣΤΑΥΡΑΚΗ

ΑΡΓΥΡΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΗΣ

Ο Αργύρης Σταυράκης γεννήθηκε στη Λογγά Μεσσηνίας. Εκεί τελείωσε το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και  το Λύκειο. Σπούδασε νομικά, στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την αποφοίτησή του και σε ηλικία 30 ετών εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα  όπου  υπηρέτησε   για 37 συναπτά χρόνια. Εξελίχθηκε μέχρι το βαθμό του Αρεοπαγίτη από τον οποίο  μετά μια πενταετία σ’ αυτή τη θέση  συνταξιοδοτήθηκε ως Αρεοπαγίτης επί τιμή.

Ο Αργύρης Σταυράκης έχει  ασχοληθεί συστηματικά με τη συγγραφή και έχουν κυκλοφορήσει  δύο καθαρά νομικά  βιβλία του, ένα νομικό-Φιλολογικό με τίτλο «Νεοελληνική Νομική Γλώσσα και Ορολογία» στο οποίο πραγματεύεται την καθιέρωση και σωστή χρήση της  Δημοτικής γλώσσας στο χώρο της Δικαιοσύνης και δύο καθαρώς λογοτεχνικά.

 Το ένα με τίτλο «Ο δικός μας ο χρόνος-ανάμεσα στα πουλιά και στα λουλούδια» όπου μέσα από ένα άκρως  βιωματικό αφήγημα,  αναδύεται μήνα τον μήνα, στη διάρκεια ενός χρόνου, ο τρόπος και ο αγώνας για  τη ζωή στην ύπαιθρο τη δεκαετία του 60, με επίκεντρο την ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα. Εκεί εξαίρετε και υμνείται  η ομορφιά και η νομοτέλεια της φύσης, ο άρρηκτος δεσμός του ανθρώπου μ’ αυτήν  και η αλληλεπίδραση τους. Το βιβλίο του Αργύρη Σταυράκη "Ο δικός μας ο χρόνος" είναι ένας περίπατος στον παράδεισο των παιδικών μας χρόνων, ιδίως εκείνων που τα έζησαν στην ύπαιθρο, γύρω στα 1960. Τότε που ο αγώνας για τη ζωή άρχιζε από πολύ νωρίς, αλλά γινόταν και χίλια παιχνίδια· τότε που η κάθε εποχή αλλά και η κάθε ημέρα ήταν διαφορετική από την προηγούμενη· τότε που ανιχνεύαμε την ελπίδα στο όνειρο...

Ένας περίπατος στην εξοχή κατά τη διάρκεια ενός χρόνου, κυριολεκτικά ανάμεσα στα πουλιά και στα λουλούδια, όπως είναι και ο υπότιτλος του βιβλίου, όπου εξαίρετε  η εναλλαγή των εποχών, η διαδοχή στη φύση και η θεία νομοτέλεια της, παράλληλα με τις εργασίες και τις ασχολίες της εποχής, αλλά και την άλλη όψη τους, το παιχνίδι. Ένας περίπατος σε σκιερά και αρρύπωτα, αρωματισμένα μονοπάτια, με ήλιο, με βροχή, με καταιγίδα... Ένα βιβλίο για τον καθένα.

        Ενώ το άλλο με τίτλο «Η Τελευταία Λειτουργία» είναι ένα θαυμάσιο αφήγημα όπου με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση και αναφορές στη ζωή των κατοίκων ενός χωριού της Ηλείας μέσα από την καθημερινή του   βιοπάλη  και από το οποίο  όλοι αυτοί αποχωρίστηκαν ακούσια μετά από απαλλοτρίωση  των σπιτιών και περιουσιών  τους για δημοσία ωφέλεια ,προκειμένου σ’ αυτό και τον ευρύτερο χώρο δημιουργηθεί  το  φράγμα του Πηνειού ποταμού και   να αξιοποιηθεί ο κάμπος της Ηλείας.

Εντυπωσιακό είναι το κλίμα κάτω από το οποίο περιγράφεται με πόνο ψυχής η τελευταία λειτουργία του ναού της Αγίας Άννας προστάτιδας του χωριού και ακόμη  η ανακομιδή των ιερών λειψάνων των συγγενών τους.

Ο κ. Σταυράκης έγραψα επίσης και δημοσίευσε νομικά και γλωσσολογικά άρθρα σε  έγκυρα νομικά περιοδικά.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΡΓΥΡΗ ΣΤΑΥΡΑΚΗ: «Ο δικός μας ο χρόνος»

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

                    ΑΡΓΥΡΗ ΣΤΑΥΡΑΚΗ: 

                                                   «Ο δικός μας ο χρόνος»

Σημείωμα Λεωνίδα Γ.Μαργαρίτη Επιτ.Δικηγόρου

Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Ν.Δ.Ελλάδος

           Με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο δικός μας ο χρόνος» κυκλοφόρησε πρόσφατα και στην πόλη μας,  σε μια άκρως επιμελημένη και καλαίσθητη εκτύπωση από τις εκδόσεις  των Αθηνών «ΟΡΦΕΑΣ» το δεύτερο κατά σειρά έργο, πρώτο στο χώρο της λογοτεχνίας,  , του  διακεκριμένου Δικαστή-Εφέτη της Πόλης μας Αργύρη Σταυράκη.

          Πρόκειται για ένα έργο   190  σελίδων όπου ο συγγραφέας  μας δίνει με γλαφυρό τρόπο και επενδυμένες  λογοτεχνικά ακριβείς περιγραφές, τη ζωή, τη δράση, τις ενασχολήσεις, το βιοπορισμό, τις αντιξοότητες ,τις χαρές και τις λύπες  του κόσμου της υπαίθρου, της εποχής του που είναι και δική  μας εποχή στη διάρκεια ενός χρόνου.

Όταν  ο συγγραφέας  ομιλεί για το «δικό μας χρόνο» ,αναφέρεται όχι αποκλειστικά στο δικό του προσωπικό χρόνο αλλά στο χρόνο μιας ολόκληρης γενιάς της γενιάς μας.

Μίας περιόδου μετά τον εμφύλιο  που πέρασε ανεπιστρεπτί κι επισκιάστηκε από την αλματώδη εξέλιξη της τεχνολογίας των  νέων ηθών και του τρόπου ζωής   που μας επεφύλαξε ο   πολιτισμός του μπετόν και του πλαστικού, της τηλεόρασης  και  της ταχύτητας.

          Το περιεχόμενο του βιβλίου αποτελεί έναν ύμνο της χλωρίδας, και  της πανίδας,  που εκείνη την εποχή αποτελούσε και την πρώτη  χωρίς  βιομηχανική επεξεργασία ύλη  για την  επιβίωση  των ανθρώπων της υπαίθρου.

Αγνή και αμόλυντος ακόμη η ύπαιθρος χωρίς φυτοφάρμακα και καρκινογόνες ουσίες που δυστυχώς σήμερα έχουν επικαλύψει κάθε  επιφάνεια της. 

        ΄Ένα κυκλάμινο, μια παπαρούνα ένα στάχυ, ένα σταφύλι, ένα σύκο, ένας κότσυφας, ένας καλογιάννος, ένα τρυγόνι κι ένα ταπεινό στρουθί είναι σημεία-σύμβολα πάνω στα οποία  αναδεικνύεται η  ευαισθησία του συγγραφέα και πάνω σ’ αυτά τα απλά αγριολούλουδα του βουνού και του κάμπου, αλλά και τα άγρια πετεινά του ουρανού, υφαίνεται  ένας θεσπέσιος καμβάς όπου η γραφίδα-χρωστήρας του συγγραφέα απεικονίζει  ένα ειδυλλιακό περιβάλλον όπου λαμβάνουν χώρα όσα η ίδια η ζωή εξελικτικά στη διαδρομή του αέναου χρόνου επιτάσσει.

          Ο τόπος είναι ο χώρος που πάνω σ’ αυτόν βιώνεται μια ζωή δύσκολη αλλά κι ευχάριστη. Όποιος  τυχερός την έζησε, τη νοσταλγεί. Μπορεί να ήταν φοβερά δύσκολη εκείνη η περίοδος, μπορεί να είχε πίκρες και αντιξοότητες, όμως στο βάθος της είχε  την ικανοποίηση της προσπάθειας, της   επιτυχίας  και τελικά της επιβίωσης.

΄         Ήταν μια  ικανοποίηση  που κυριαρχούσε στο χώρο και σε έκανε να νοιώθεις ότι τα πάντα εξαρτιόντουσαν από σένα  αρκεί να είχες τη θέληση να αναζητήσεις το δικό σου παράδεισο. Αρκεί να είχες τη θέληση για αγώνα. Τα πάντα ήταν στη διάθεσή σου  και  σε πρώτη ζήτηση αρκεί να κινούσες  τα χέρια σου .

          Ο συγγραφέας δίνει  στις καιρικές  συνθήκες κάθε εποχής,   διαστάσεις τελετουργίας.

          Ο  ιεροφάντης  καιρός, είναι  εκείνος που καθορίζει  τις κινήσεις των ανθρώπων μέσα στο χώρο.  Με τις εναλλαγές του, παρέχει  την ποικιλία εικόνων στη φύση και στη ζωή. Μ’ αυτές τις  εναλλαγές ξεκουράζει τον  κάθε στρατοκόπο  της ζωής, τον ανανεώνει και τον συνεγείρει για να συνεχίσει την  προσπάθεια .

          ΄Όσοι δεν είχαν την τύχη να ζήσουν τις στιγμές που περιγράφονται στο έργο του κ. Σταυράκη σίγουρα έχουν χάσει ένα παράδεισο από τη ζωή τους. Εμείς τον ζήσαμε και τον αναπολούμε.

 Το σκάψιμο του αμπελιού και της σταφίδας όσο κουραστικό και επίπονο κι αν ήταν όσο και εάν μας φιλοδωρούσε με φουσκάλες στις παλάμες , συνήθως την περίοδο των διακοπών του Πάσχα,  όλα αυτά ήταν παρωνυχίδες μπροστά στην ικανοποίηση που ένοιωθες όταν  τρυγούσες κι απολάμβανες τις τραγανές  ρόγες   των διαφόρων ποικιλιών σταφυλιών ή έβλεπες τη μαυρομάτα σταφίδα ξαπλωμένη νωχελικά σ’ αλώνια να περιμένει τη συγκομιδή της.

          Τα εφηβικά χρόνια για τη γενιά μας και για το χώρο που ζήσαμε δεν ήταν  άγουρα χρόνια , ήταν χρόνια  υπεύθυνα, δύσκολα και  δημιουργικά.

          Ο συγγραφέας μας χάρισε με το έργο του, κάποιες γλυκόπικρες αναμνήσεις και ένα προβληματισμό για το σήμερα για το οποίο  κι εμείς  δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών.

           Ο κ. Σταυράκης με το έργο του  αποδεικνύει πως και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι με ευαισθησίες, επιστήμονες που δεν τους απορρόφησε η καθημερινότητα, δικαστές που πέρα από την απονομή του δικαίου διακονούν και την τέχνη του λόγου.

          Το πόνημά του αφιερώνει στη ιερή μνήμη των γονέων του, που όπως σημειώνει «θα δάκρυζαν αν μπορούσαν να το διαβάσουν»

          «Γεννήθηκα, σημειώνει στον πρόλογό του, μεσ’ στα κυκλάμινα και στις ευωδιές της βροχής κι ακούω ακόμη τον ψίθυρο της καλαμιάς και τα’ ανέμου. Τα τριζόνια και τα’ αηδόνια της νύχτας. Χαμένος(;) παράδεισος…»Αναρωτιέται.

 Τι να προσθέσουμε πλέον εμείς. Αξίζει να διαθέσει κανείς λίγο χρόνο για να απολαύσει το έργο του κ. Σταυράκη «Ο δικός μας ο χρόνος».