160 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗ ΚΩΣΤΗ .ΠΑΛΑΜΑ

160 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗ ΚΩΣΤΗ .ΠΑΛΑΜΑ
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Στις 27 Φλεβάρη 1942 όλη η Αθήνα παρακολούθησε την κηδεία που στάθηκε αφορμή να διαδηλώσει ο λαός την αντίστασή του στον Γερμανό κατακτητή, θρηνώντας για το θάνατο του Εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά.
Η Εταιρεία Λογοτεχνών Ν.Δ.Ελλάδος που πρωτοστάτησε με τις εκδηλώσεις της για την επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννησή του με στόχο να μετατραπεί το σπίτι που γεννήθηκε ο Εθνικός μας ποιητής στην πόλη μας σε Μουσείο Ενθυμημάτων είναι στην ευχάριστη θέση να ζει την υλοποίηση αυτού του στόχου και με αυτή την ευκαιρία της επετείου των εκατόν εξήντα χρόνων από τη γέννησή του διοργανώνει εκδήλωση-ομιλία στον κύκλο των Φιλολογικών βραδινών που γίνονται κάθε δευτέρα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη.
Συγκεκριμένα την προσεχή Δευτέρα 15η Απριλίου ε.ε. και στις 7 μ.μ. θα μιλήσει ο διακεκριμένος συγγραφέας,διδάκτωρ -υφηγητής παθολόγος-ογκολόγος Ιατρός Γεράσιμος Ρηγάτος με θέμα: « Θάνατος του Παλικαριού.Κιβωτός της Λαϊκής Ιατρικής».
Ο Ομιλητής υπήρξε τα τελευταία 21 χρόνια Διευθυντής του Νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας» ενώ είχε διατελέσει Πρόεδρος Επιστημονικών Ιατρικών Εταιρειών.
Παράλληλα με την Ιατρική έχει ασχοληθεί με την Ιστορία, τη Λαογραφία, τον Πολιτισμό της Ιατρικής και την Πεζογραφία. Ήδη από έγκυρους εκδοτικούς οίκους κυκλοφορούν 57 βιβλία του Ελληνικά και ξενόγλωσσα.
Για τη συγγραφική του δραστηριότητα έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών (1989) την Εταιρεία Λογοτεχνών (1994) και από διάφορα άλλα επιστημονικά και λογοτεχνικά σωματεία.
΄Έχει επίσης τιμηθεί με ειδικά αφιερώματα από εφημερίδες και τα περιοδικά, «Έρευνα» (1996), «Ομπρέλα» (2005) και το «Στίγμα»(2007).
Το 2006 κέρδισε την ανώτατη τιμητική διάκριση του Πανεπιστημίου Αθηνών με την αναγόρευσή του σε Επίτιμο Διδάκτορα του Παιδαγωγικού Τμήματος Δ.Ε. ενώ το Μάρτιο του 2007 τιμήθηκε από την Εταιρεία Λογοτεχνών με το χρυσό μετάλλιο «Γρηγόρης Ξενόπουλος» και με ειδικό βραβείο για την πολύχρονη και σημαντική προσφορά του στα Νεοελληνικά Γράμματα.
Είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν. Δ. Ελλάδος, της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων, της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, του Ωδείου Αθηνών καθώς και επίτιμος Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών.

1

NEA TAKTIKA MΕΛΗ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

                                                  ΝΕΑ ΤΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΑ  ΜΕΛΗ

ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Σε πρόσφατη   συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Λογοτεχνών  Ν. Δ. Ελλάδος  έγιναν δεκτές  αιτήσεις εγγραφής  νέων  μελών.

 Συγκεκριμένα   μετά από πρόταση του προέδρου Λεωνίδα Μαργαρίτη   έγιναν    δεκτές  οι αιτήσεις  εγγραφής που υπεβλήθησαν από συμπολίτες  λογοτέχνες καθώς και  της ευρύτερης περιοχής της Ν.Δ. Ελλάδος.

Συγκεκριμένα     ανακηρύχθηκαν τακτικά μέλη   οι  εξής  συγγραφείς και ποιητές: Tάσσος Σταθόπουλος

Aντωνακοπουλος Ιωάννης ,

 Γκολφινόπουλος Κωνσταντίνος

 και Ευτυχία Μάστορα 

από την πόλη μας και η εκπαιδευτικός και ποιήτρια Αλεξάνδρα Κωστάκη

από την πόλη της Πρέβεζας οι  οποίοι και   ενεγράφησαν στα μητρώα των τακτικών  μελών της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος.

ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΡΗΓΑΤΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Ν. Δ. ΕΛΛΑΔΟΣ
ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ-

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ

Σας προσκαλούν
στο Φιλολογικό Βραδινό της Δευτέρας
14η Απριλίου 2019 και ώρα 7.00 μ.μ.
στην αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης

στο οποίο θα μιλήσει, o βραβευμένος από
την Ακαδημία Αθηνών, Λογοτέχνης και Ιατρός, τ.Δ/ντής του Αντικαρκινικού Νοσοκομείο Αθηνών «Άγιος Σάββας»

κ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΗΓΑΤΟΣ

με θέμα : «Θάνατος Παλικαριού-Κιβωτός της Λαϊκής Ιατρικής».
Την εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει
ο πρόεδρος της Εταιρείας Λεωνίδας Μαργαρίτης
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις

Σχολιάστε

Κοινοποιήστε

ΈΧΕΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ: ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ …

ΈΧΕΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ: ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ  …

Ο πανικός οφείλει το όνομα του στον αρχαίο θεό τον Πάνα, ο οποίος σκορπούσε τον φόβο και τον τρόμο στους ανθρώπους και τα ζώα εξαιτίας της απροσδόκητης εμφάνισής του.
Οι λεγόμενες κρίσεις πανικού εκδηλώνονται ξαφνικά, μέσα σε λίγα λεπτά, και φτάνουν σε μια κορύφωση μέσα σε 10 λεπτά περίπου. Η διάρκεια των κρίσεων πανικού μπορεί να είναι από μισή μέχρι και μια ώρα. Συνήθως, το άτομο δεν γνωρίζει ότι η κρίση πανικού είναι μια σωματική εκδήλωση υπερβολικού άγχους, ούτε και γιατί συμβαίνει αφού δεν υπάρχει κάποια πραγματική απειλή.
Οι κρίσεις πανικού συνοδεύονται από σωματικά συμπτώματα, όπως αίσθημα παλμών, έντονος τρόμος, αίσθημα πνιγμονής, πόνο ή δυσφορία στο στήθος, ναυτία, αίσθημα ζάλης ή αστάθειας, ταχυκαρδία, μουδιάσματα, ρίγος ή ξαφνική αίσθηση ζέστης τα οποία είναι έντονα και προκαλούν μια σειρά από σκέψεις όπως ‘πεθαίνω’, ‘παθαίνω καρδιακή προσβολή’, ‘τρελαίνομαι’.
Το πανικόβλητο άτομο κυριαρχείται από την αίσθηση ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι πραγματικό (αποπραγματοποίηση) ή από την αίσθηση απομάκρυνσης από τον εαυτό (αποπροσωποίηση). Αυτές οι σκέψεις σε συνδυασμό με τα σωματικά συμπτώματα δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο που μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες κρίσεις πανικού.
Επειδή η εμπειρία του πανικού είναι τόσο επίπονη και κουραστική το άτομο δεν γνωρίζει το τι του συμβαίνει και ερμηνεύει την κατάσταση του ως μια καταστροφή. Πολλές φορές αρχίζει τις επισκέψεις στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων ή σε μη ειδικούς γιατρούς, όπου τον διαβεβαιώνουν ότι η υγεία του είναι μια χαρά, αλλά εκείνος δεν νιώθει καλά. Οι επισκέψεις συνεχίζονται μέχρι το άτομο να βρει τον κατάλληλο ψυχοθεραπευτή που θα του εξηγήσει τι πραγματικά του συμβαίνει και να του παρέχει την κατάλληλη βοήθεια και υποστήριξη.

Φοβίες και κρίσεις πανικού
Η φοβία αφορά έναν υπερβολικό φόβο για ένα αντικείμενο, μια κατάσταση ή ακόμη και ένα άτομο, ο οποίος ξεπερνά τις διαστάσεις του πραγματικού κινδύνου. Υπάρχουν πολλά είδη φοβίας όπως η κοινωνική φοβία όπου το άτομο φοβάται να έρθει σε επαφή με άλλα άτομα ή με πολύ κόσμο, να πάρει μέρος σε κοινωνικές εκδηλώσεις, οι φοβίες για αντικείμενα, ζώα, χώρους, ή φυσικά φαινόμενα όπως βελόνες, λεωφορεία, αεροπλάνα, ασανσέρ, φίδια, σκυλιά, πουλιά, αράχνες, γάτες, ύψος, κλειστούς χώρους, αίμα, τούνελ, μετρό, κεραυνούς.
Ανεξάρτητα από το είδος της φοβίας, αυτή χαρακτηρίζεται από συμπεριφορές αποφυγής, αφού το άτομο αποφεύγει το αντικείμενο ή την κατάσταση που του προκαλεί φόβο, γεγονός που δεν του προκαλεί άγχος. Σε περίπτωση όμως που το άτομο δεν μπορεί να προβεί σε συμπεριφορές αποφυγής, τότε η επαφή με το ερέθισμα, αντικείμενο ή κατάσταση προκαλεί άγχος και δημιουργούνται δυσκολίες στην καθημερινή ζωή. Σε πολλές περιπτώσεις η επαφή με το αντικείμενο της φοβίας μπορεί να προκαλέσει κρίσεις πανικού, πχ  κάποιος που έχει κοινωνική φοβία μπορεί να εκδηλώσει κρίση πανικού πριν βγει έξω για να συναντήσει τους φίλους του ή και το αντίστροφο άτομα που έχουν πάθει κρίσεις πανικού αποφεύγουν να παρευρίσκονται σε δημόσιους χώρους γιατί φοβούνται ότι θα εκτεθούν αν τους συμβεί κάποιο επεισόδιο.

Θεραπεία

Τα άτομα που υποφέρουν από κρίσεις πανικού συνήθως είναι πολύ οργανωμένα, τους αρέσει η τάξη και το πρόγραμμα και επιθυμούν να έχουν τον έλεγχο στα πράγματα και στις σχέσεις τους. Λειτουργούν περισσότερο εγκεφαλικά παρά συναισθηματικά. Συνήθως κάποια τραυματική εμπειρία τους ακολουθεί η οποία δεν επεξεργάστηκε συναισθηματικά έτσι ώστε επέφερε ένα συναισθηματικό κλείσιμο ή ακόμα και πάγωμα των συναισθημάτων τους… Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν συναισθήματα αλλά επιλέγουν να τα λογικοποιούν αντί να τα βιώνουν γιατί δεν ξέρουν πως αλλιώς να τα διαχειριστούν..

Η επίσκεψη στον ειδικό είναι απαραίτητη και πρέπει να γίνεται άμεσα  για να μπορέσει το άτομο να εξέλθει από το φαύλο κύκλο του πανικού και τον φόβο του φόβου.  Πολλές φορές οι άνθρωποι που παθαίνουν κρίσεις περιμένουν ότι θα ξαναπάθουν κρίση και έτσι ένα άγχος αναμονής τους προσμένει στην καθημερινότητά τους. Αυτό το άγχος “συμμαχεί” με τις κρίσεις και πολλές φορές φέρνουν το επιθυμητό για αυτούς αποτέλεσμα, “άλλη μια κρίση πανικού”. Όσο πιο γρήγορα ξεκινήσει κάποιος τη θεραπεία τόσο πιο αποτελεσματικά και άμεσα θα αντιμετωπίσει τις κρίσεις!Εάν το άτομο συνεργαστεί με τον ειδικό ψυχολόγο θα αρχίσει να  καταλαβαίνει ποιοι μηχανισμοί που χρησιμοποιεί φέρνουν τους πανικούς, ποιους συμμάχους έχουν οι πανικοί, τι του λένε και τι ζητάνε από αυτόν/αυτήν.. Θα  αρχίσει να τους συνδέει με  ρόλους που έχει στην ζωή του (π.χ του δυνατού που δεν ζητάει βοήθεια κτλ), με το πως επικοινωνεί με τους άλλους… Το πιο σημαντικό στη θεραπεία είναι να βρει και ποιες εναλλακτικές λύσεις έχει για να τις αντιμετωπίζει, ερχόμενος “πρόσωπο με πρόσωπο” με αυτές χωρίς να τις αφήνει να τον ακινητοποιούν, να αγνοεί αυτα που του λένε “ότι είναι αδύναμος, ότι δε μπορεί να τα καταφέρει ή ότι οι άλλοι σκέφτονται ότι ειναι “άρρωστος ‘η αδύναμος” τότε θα αρχίσει σύντομα να βελτιώνεται και να αγνοεί τις κρίσεις και προοδευτικά να τις εξουδετερώνει….

Οι κρίσεις πανικού εμφανίζονται στην ζωή του κάθε ανθρώπου γιατι κάτι σημαντικό θέλουν να του “πουν” αλλά δεν έχουν τον τρόπο…Θέλουν να του εκφράσουν παρά τον τρόμο που του προκαλουν αρχικά ότι είναι έτοιμος να αλλάξει αρκετά πράγματα στην ζωή του, ότι είναι σημαντικό να αγαπήσει τον εαυτό του, να μη βάζει τους άλλους πριν από αυτόν αγνοώντας τις δικές του συναισθηματικές ανάγκες, θέλουν να του πουν ότι αξίζει να ζει και να λαμβάνει αυτά που θέλει από την ζωή χωρίς άγχος και ενοχές..

Τότε θα καταλάβει ότι επεισόδια έρχονται για να το αφυπνίσουν και να του υπενθυμίσουν ότι χρειάζεται να επαναπροσδιορίσει τη λειτουργία του και να έρθει πιο κοντά στα συναισθήματα του ή στον εαυτό του τις ανάγκες, τις επιθυμίες του…. ΕΙΝΑΙ η ευκαιρία του για αλλαγή….

Άννα Πετράκη
Ψυχολόγος ψυχοθεραπεύτρια, οικογενειακή θεραπεύτρια

ΠΗΓΗ: freeminds.gr

BIBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ Αργύρη Σταυράκη: «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ»

BIBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Αργύρη Σταυράκη: «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ» Αφήγημα.
Εκδόσεις Το Δόντι Πάτρα 2018

Σημείωμα Λεωνίδα Γ.Μαργαρίτη Επίτ.Δικηγόρου
Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος.
Από τις εκδόσεις της πόλης μας «Το Δόντι» κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του περασμένου χρόνου το δεύτερο κατά σειρά καθαρά Λογοτεχνικό έργο του συγγραφέα-Αρεοπαγίτη επί τιμή και τακτικού μέλους της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος Αργύρη Σταυράκη με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ».
Πρόκειται για ένα αφήγημα 150 πυκνογραμμένων σελίδων, πέμπτο συνολικά, κατά σειρά έργο του συγγραφέα .
Έχουν προηγηθεί χρονολογικά τα εξής έργα του:
Δύο νομικά,«Νεοελληνική Νομική Γλώσσα και Ορολογία».
Μία νομικοφιλολογική σύνθεση 215 πυκνογραμμένων σελίδων με θέμα την πάντα επίκαιρη νεοελληνική γλώσσα όπως αυτή θα πρέπει να χρησιμοποιείται στη Νομική επιστήμη και πρακτική.
- «Ο δικός μας χρόνος ανάμεσα στα πουλιά και τα λουλούδια»Εκδόσεις: Ορφέας Aθήνα 2005.
‘Ένα αφήγημα 190 σελίδων μέσα από το οποίο ο συγγραφέας δίνει με γλαφυρό-λογοτεχνικό τρόπο τη ζωή, τη δράση, τις αγροτικές και άλλες βιοποριστικές ενασχολήσεις της εποχής του στην πατρώα γη, τις χαρές και λύπες του κόσμου της υπαίθρου την οποία έζησε και ο ίδιος τα παιδικά-εφηβικά κυρίως χρόνια. Και τέλος το πέμπτο κατά σειρά,βιβλίο του με τον τίτλο: «Η Τελευταία Λειτουργία»
Ένα ακόμη αφήγημα στο οποίο ο συγγραφέας περιγράφει με αριστοτεχνικό και λογοτεχνικό τρόπο το ξερίζωμα ενός χωριού που κατακλύστηκε από τα νερά μίας τεχνικής λίμνης. Εκείνος ο χώρος και η ευρύτερη περιοχή του ,που δεν είναι άλλος από το χωριό Μπαλί της Πηνείας που απαλλοτριώθηκε για δημοσία ωφέλεια και συγκεκριμένα για την κατασκευή του φράγματος του Πηνειού ποταμού για να αρδεύεται με τα νερά της ,η ευρύτερη περιοχή, του κάμπου της Γαστούνης.
Ο συγγραφέας Αργύρης Σταυράκης δεν έζησε στην περιοχή την οποία με τόσο περίσσιο πάθος περιγράφει, ούτε έχει καμιά σχέση με την περιοχή της Ηλείας, αφού είναι γνωστό πως γεννήθηκε στη Λογγά Μεσσηνίας όπου εκεί τελείωσε το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο ενώ στη συνέχεια σπούδασε νομικά, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σε ηλικία 30 ετών εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα όπου υπηρέτησε για 37 συναπτά χρόνια, πέντε από τα οποία υπηρέτησε στην Αθήνα με το βαθμό του Αρεοπαγίτη από τον οποίο, επί τιμή συνταξιοδοτήθηκε.
Είχε όμως ένα φίλο συνάδελφο του, στα Διοικητικά Δικαστήρια τον και δικό μου φίλο, Δημήτρη Βασιλόπουλο, ο οποίος σε συχνές συναντήσεις τους, του μετέφερε όσα εκείνος έζησε στο χωρίο της καταγωγής του, το Μπαλί της Πηνείας και όσα συνέβησαν, γεγονότα ,συμπεριφορές, έθιμα, αγώνες, βιωτικές μέριμνες, ψυχικές καταστάσεις, αναζητήσεις καλύτερης ζωής, τραύματα και εμπειρίες ζωής. Όλα αυτά και όσα συγκέντρωσε ο συγγραφέας από μελέτη και έρευνες αποτέλεσαν το υλικό με το οποίο γράφτηκε το έργο του: «H τελευταία λειτουργία».
Το τελευταίο αυτό έργο του Αργύρη Σταυράκη αποτελεί ένα θαυμάσιο αφήγημα όπου με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση και αναφορές στη ζωή των κατοίκων ενός χωριού της Ηλείας μέσα από την καθημερινή τους βιοπάλη.
Όλοι οι κάτοικοι του χωριού Μπαλί το αποχωρίσθηκαν ακούσια μετά από απαλλοτρίωση των περιουσιών τους για δημοσία ωφέλεια ,προκειμένου σ’ αυτό και τον ευρύτερο χώρο να δημιουργηθεί το φράγμα του Πηνειού ποταμού και με τα νερά της λίμνης, να αξιοποιηθεί ο κάμπος της Ηλείας.
Εντυπωσιακό είναι το κλίμα κάτω από το οποίο περιγράφεται με πόνο ψυχής η τελευταία λειτουργία του ναού της Αγίας Άννας, προστάτιδος του χωριού και ακόμη η ανακομιδή των ιερών λειψάνων των προγόνων του χωριού τους.
Βέβαια για κάποιον ο οποίος θα έριχνε μια επιπόλαια ματιά στον τίτλο του Βιβλίου η σκέψη του συνειρμικά θα τον οδηγούσε στην τελευταία-μισοτελειωμένη λειτουργία κατά την πτώση της Βασιλίδας πόλεως . Όμως για τους τότε κατοίκους του χωριού Μπαλί συναισθηματικά και ψυχικά δεν απέχει πολύ από εκείνη την τελευταία μισοτελειωμένη λειτουργία. Ο συγγραφέας τονίζει με το έργο του ιδιαίτερα, την ψυχολογική εκείνη φόρτιση των κατοίκων του χωριού Μπαλί όταν τέλεσαν την τελευταία θεία λειτουργία που δεν είχε τίποτα να διαφοροποιεί τα συναισθήματα των κατοίκων από εκείνα της αφανισμένης από τους μαχητές του Μωάμεθ, πόλης.
Βέβαια οι κάτοικοι του χωριού Μπαλί πήραν μαζί τους φεύγοντας τα όσα υπάρχοντά τους, τα ιερά τους εικονίσματα και τα κόκαλα των προγόνων τους για να τα ενταφιάσουν στη νέα τους τοπική πατρίδα και φυσικά με μια επιταγή αποζημίωσης στο χέρι. Ένα λαχείο ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον.
Θα τελειώσω αυτή τη μικρή παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Αργύρη Σταυράκη με λίγα δικά του λόγια από το βιβλίο του.
«…..΄Ηταν ένα χωριό δίπλα στο ποτάμι. Με μια εκκλησούλα πέτρινη, την Αγία Άννα, σκέπη και παρηγοριά σε κάθε περίσταση. Η ιστορία του,που χάνεται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ,τελείωσε το έτος 1968 όταν το χωριό μαζί και η εκκλησία κατακλύστηκε ολόκληρο από τα νερά της τεχνητής λίμνης του φράγματος του Πηνειού ποταμού. Ελάχιστα σημάδια του φαίνονται ακόμη, όταν υποχωρούν τα νερά της λίμνης και αναδύεται η τοποθεσία του χωριού ,για να βυθισθεί πάλι στον υγρό τάφο του πνιγμού και της λήθης, όταν σε λίγο θα ξαναγεμίσει η λίμνη ,μέχρι και τα σημάδια αυτά να εξαφανιστούν παντελώς βορά του χρόνου και του ανελέητου υγρού στοιχείου. Τότε θα έχει εκλείψει και η ζώσα μνήμη που κρατά ζωντανό το χωριό στις καρδιές των παιδιών του και μόνο από διηγήσεις, φωτογραφίες και γραπτά κείμενα(κάποιο βιβλίο..) οι νεώτεροι, σκόρπιοι απόγονοι των παλαιών χωριανών, θα μπορούν κάτι να δουν και να μάθουν για το χωριό, τη μορφή, την ιστορία και τη ζωή του, όσοι αναζητήσουν τις ρίζες τους και γυρίσουν έστω και νοερώς προσκυνητές στον τόπο του χωριού, σαν σε άγιον τόπο που η θυσία του ήταν αναγκαία για την πρόοδο και την ευημερία του κάμπου»
Με τα συγχαρητήριά μου, στο φίλο συγγραφέα για το θαυμάσιο πόνημά του, εύχομαι να βρεθεί αντάξιός του, να καταγράψει και θα αποτυπώσει τις μνήμες και την ιστορία της νέας «Αντλαντίδας» στην τοποθεσία Τόσκες Τριταίας που σε λίγες μέρες θα έχει την ίδια τύχη με το Μπαλί της Πηνείας για την δημιουργία της Τεχνητής Λίμνης Πείρου-Παραπείρου που θα ξεδιψάζει τους κατοίκους της πόλης της Πάτρας.

ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

(240  χρόνια από το θάνατό του 1779-2019)

                                                 Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου

                                                 Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών   

Πέρασαν  240 χρόνια από τότε (24-8-1779) που οι Εβραίοι της συναγωγής έδωσαν πενήντα πουγκιά στον Κούρτ Πασά του Βερατίου για να απαλλαγούν  από  έναν ενοχλητικό γι’ αυτούς  εθναπόστολο  του Ελληνικού Γένους, τον  Πατρο-Κοσμά τον  Αιτωλό.

Αυτό το τίμημα  φάνηκε  αρκετό για  να  οδηγήσει  στην αγχόνη   μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες  του νεώτερου Ελληνισμού.

Μια μορφή που ενσάρκωνε τον αγώνα των σκλάβων για τη διατήρηση  Ορθοδοξίας και  Έθνους με ένα δικό του προσωπικό τρόπο.

Υπήρξε δυναμικός  κήρυκας του λόγου του Θεού και πραγματοποίησε στη σκλαβωμένη τότε  Ελλάδα   τέσσαρες αποστολικές  περιοδείες .

Η πρώτη  κάλυψε  την περίοδο    1759 – 1762. Ξεκίνησε  από το ΄Άγιο ΄Όρος ,επισκέφθηκε την  Κωνσταντινούπολη, και από εκεί  περιόδευσε  Ανδριανούπολη, Δράμα. Σέρρες Έδεσσα, Βέροια, Κοζάνη, Λάρισα, Τρίκαλα, Καρπενήσι και κατέληξε στο Γαλαξίδι.

 Η δεύτερη  κάλυψε  την περίοδο  1763 – 1773. Ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη  περιόδευσε    Κομοτηνή, Καβάλα, Θεσσαλονίκη, Άγιο ΄Όρος  ,Λήμνο, Σκόπελο, Σκιάθο, Αγυιά, Λάρισα, Ελασσόνα, Ραψάνη, Γρεβενά, Κοζάνη, Κλεισούρα, Φλώρινα Μοναστήρι, Αχρίδα, Καστοριά, Σιάτιστα, Μέτσοβο,  Γιάννενα, Τρίκαλα, Καρπενήσι, Μεσολόγγι, Γαλαξίδι, Αίγιο, Πάτρα και  κατέληξε στη Ζάκυνθο.

Η τρίτη περιοδεία που είναι και η μεγαλύτερη   κάλυψε  τη χρονική περίοδο  1775-1777. Ξεκίνησε και πάλιν  από την Κωνσταντινούπολη ,  περιόδευσε  τα νησιά του Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα και τη Κρήτη, κηρύττοντας ,ενώ στη συνέχεια  με ορμητήριο τη Μονή Φιλοθέου περιόδευσε   δυτική Μακεδονία ,Βόρειο ΄Ήπειρο , Θεσσαλία,  Στερεά και  Νησιά του Ιονίου.

Η τετάρτη περιοδεία  που ήταν   και  η τελευταία  κάλυψε την περίοδο   1777-1779. 

Σ’ αυτή την   κινήθηκε από  τη Θεσσαλονίκη  περιόδευσε τη δυτική  Μακεδονία, και έφτασε μέχρι το Δυρράχιο της Βορείου Ηπείρου.

Ο Πατρο-Κοσμάς με τα κηρύγματά του  έδινε  μεγαλύτερη σημασία στην μόρφωση των σκλαβωμένων, προέτρεπε και συνιστούσε  τη δημιουργία σχολείων παρά  εκκλησιών.

          Υποχρέωνε τους  ομόδοξους  να ανοίγουν σχολεία. Πρώτα γράμματα, έλεγε και όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν. Έτσι στις τέσσαρες αποστολικές περιοδείες   στην υπόδουλη Ελλάδα  είχε  κύριο σκοπό και στόχο να αποτρέψει τον εξισλαμισμό,που ήταν τότε το πλέον επικίνδυνο  εργαλείο  στα χέρια των κατακτητών.

Ένας ξύλινος σταυρός  σε  κάθε χωριό που μίλαγε  πρόχειρα κατασκευασμένος  κι ένα σκαμνί να είναι πιο ψηλά  για να ακούγεται ήταν τα μόνα σύνεργα της αγωνιστικής του εξόρμησης.

Αυτός ο Εθνεγέρτης, κήρυκας του Γένους απέτρεψε τον εξισλαμισμό και ένωσε τους Έλληνες κάτω από τη σκέπη της Ορθοδοξίας και της Ελληνικής Εθνότητας.

 Άνοιξε 250 σχολεία στα υπόδουλα χωριά μας. Το κήρυγμά του ήταν απλό μα δυνατό. Μπορεί να μην  ήξερε πολλά γράμματα,όμως η βαθιά του πίστη τον έκανε γίγαντα της γνώσης. Τον έκανε να μεταδίδει την Ελληνική ιστορία στα Ελληνόπουλα, τη γραφή και την ανάγνωση.

 Τα  σχολεία που ίδρυσε τότε ,στον αιώνα της πιο σκληρής σκλαβιάς στάθηκαν τα φυτώρια για την καλλιέργεια του νέου Ελληνισμού.

 Γεννήθηκε στο Μεγάλο Δένδρο της Αιτωλίας το 1714.Εζησε από μικρό παιδί την παράδοση της Εκκλησίας,απόκτησε φρόνιμα  Χριστοκεντρικό. Μόνασε στο Άγιο Όρος(Μονή Φιλοθέου) όπου και βίωσε την πνευματικότητα του Ορθοδόξου Μοναχού που σημαίνει δεν ζω για τον εαυτό μου αλλά για τον εν Χριστώ πλησίον.

 Εκεί μαθαίνει και συνειδητοποιεί τις ανάγκες των συμπολιτών  του, που κάτω από τη δυναστεία του Τούρκου  και την ανέχεια εξισλαμίζεται ομαδικώς.

 Μετά από αυτή την κατάσταση που βιώνει   παίρνει τις ευχές των πνευματικών του και την ευλογία του Πατριάρχη  και βγαίνει από το Άγιο Όρος για να κατηχήσει τον παραπαίοντα υπόδουλο λαού του Θεού.

Στις επισκέψεις του στα χωριά παρακινούσε όλους να συνεισφέρουν  για την ίδρυση και  λειτουργία Σχολείων.

 Σε μια επιστολή του ( Μάρτης  1779)  στους κατοίκους ενός χωριού έγραφε: «Παρακίνησα τους Χριστιανούς και έδωκαν το κατά δύναμη και προαίρεση δια το σχολείο σας. Πρέπει πάντες να βοηθάτε,πάντοτε το σχολείο σας εξ ιδίων πόνων ή κοινώς από την χώρα ή και από βακούφια (εκκλησιαστική περιουσία) δια να λάβετε και παρά Θεού τον μισθό σας και την τιμήν παρ’ ανθρώπων».

       Yπήρξε  ένας ταπεινός κι  ανυποχώρητος κήρυκας του Θείου Λόγου,  ο Άγιος των Σκλάβων, όπως τον αποκάλεσε  ο  Κώστας Σαρδελής σε  έργο  του.

 Ήταν τόσο πιστικό και δυνατό το κήρυγμά του, που επιδρούσε όχι μόνο στις ψυχές των Ελλήνων αλλά και στις ψυχές  των Τούρκων, πολλοί από τους  οποίους τον λάτρευαν αληθινά.

«Ε αδέρφια, φώναζε είμαστε χριστιανοί είμαστε και Ελληνες,ας μη ντροπιάσουμε αυτά τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός γιατί θα κριθούμε». Έτσι εδραίωσε την πίστη στην  Θρησκεία και το Έθνος και προετοίμασε τους  αγωνιστές της Ελευθερίας για να ξεχυθούν και να πολεμήσουν  μέχρι την Εθνική  μας παλιγγενεσία.

          Υπήρξε κάτι παραπάνω από Ιεροκήρυκας-Ιεραπόστολος υπήρξε ισαπόστολος.

Δικαίως και επαξίως  η Εκκλησία   τιμά τη μνήμη του κάθε χρόνο την  24^η  Αυγούστου ημέρα του  θανάτου του.

Το Έθνος  μας ολόκλήρο του οφείλει την μεγαλύτερη τιμή γιατί αυτός ο Ιερομόναχος υπήρξε ο πρόδρομος της πνευματικής  και  ηθικής  του αναγέννησης.

          Η ψυχή του θα νοιώθει απέραντη ικανοποίηση να βλέπει το έργο του να συνεχίζεται και ο ίδιος να συμμετέχει νοερά σε μια τελετουργία που συντελείται σε μια ελεύθερη και θρησκεύουσα πατρίδα.

ΥΠΟΘΑΛΠΕΤΑΙ   ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ ;

                     Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου

Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος

                     Στο τετρασέλιδο φυλλάδιο που εκδίδεται και κυκλοφορεί στους ναούς της Εκκλησίας μας με τον τίτλο:  «ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ» από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, και στα τελευταία φύλλα με αριθ.13 και 14 της 31^ης Μαρτίου και 7^ης  Απριλίου ε.ε. αναγγέλθηκε η υποδοχή ιεράς εικόνας Παναγίας Ελεούσης του Τιχβιν της Ρωσίας (στο φ.13) και ανακοινώθηκε Λειτουργικό Πρόγραμμα για την Ιερά Εικόνα Παναγίας Ελεούσης του Τιχβιν της Ρωσίας.(Φ.14).

Επίσης έγινε γνωστό πως όσοι Ιερείς επιθυμούν να διοργανώνουν με τις ενορίες τους προσκυνηματική επίσκεψη, δύνανται να λάβουν μέρος στις ιερές ακολουθίες.

Αυτές οι ανακοινώσεις που προφανώς εκφράζουν και καλύπτονται από την Διοίκηση της Εκκλησίας μας, μας προβλημάτισαν.

Τον προβληματισμό μας αυτό συνοδεύσαμε με την επικεφαλίδα του παρόντος άρθρου μας και νοιώθουμε την ανάγκη να σας κάνουμε κοινωνούς του προβληματισμού μας και  να αναρωτηθούμε  αν βρισκόμαστε σε μια εποχή νεοειδωλολατρείας  την οποία εισάγει με την πολιτική και  πρακτική της η σημερινή διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος

            Η  διδασκαλία της Εκκλησίας μας  όπως  διακηρύχθηκε με απόλυτο και σαφή τρόπο στις αποφάσεις της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου ορίζει ότι τα πρόσωπα που εικονίζονται και στα οποία  αποδίδουμε προσκύνηση είναι εκείνα  της Αγίας Τριάδος  ενώ αντίθετα  τιμούμε τους Αγίους. Η προσκύνηση και η τιμή μεταβαίνουν στο πρωτότυπο, δεν παραμένουν στην εικόνα.

 Η ιδιαίτερη αναφορά  που γίνεται και στις μέρες μας σε συγκεκριμένες εικόνες στις οποίες αποδίδονται θαυματουργικές ιδιότητες  είναι μια τάση εκδήλωσης της ευσέβειας του λαού μας , η οποία μπορεί εύκολα να μεταλλαχθεί σε ειδωλολατρία.

  Ιδιαίτερα ιστορικά γεγονότα  και  λαϊκές ακόμη  παραδόσεις έδωσαν στο λαό μας την αίσθηση πως ορισμένες εικόνες  διαθέτουν  θαυματουργικές ιδιότητες.

 Στο Ευαγγέλιο αναφέρεται ότι ο Ιησούς Χριστός έκαμε πολλά «σημεία». Λανθασμένα τα σημεία μεταφράστηκαν σε θαύματα. Το σημείο δηλώνει σχέση,  κοινωνία,  εμπιστοσύνη, αγιασμό, απελευθέρωση της ελευθερίας από κάθε ύπουλη και ψυχαναγκαστική επιβουλή. Το «σημείο» δηλώνει πληρότητα σχέσης, δηλαδή αγιασμό.

Τι ακριβώς  όμως συμβαίνει όταν οι πιστοί καλούνται να λατρέψουν και να ασπασθούν συγκεκριμένες εικόνες Αγίων μορφών  που χαρακτηρίζονται θαυματουργικές, αντιδιαστέλλοντάς τις με άλλες  που αναπαριστούν τις ίδιες Άγιες μορφές;

To μόνο πρόσωπο  στο οποίο μπορεί κανείς να προσδοκά  θαύμα  είναι το Θείο  και  όχι η εικόνα του από όποιο υλικό, χρώμα και καλλιτέχνη  και εάν έχει  ιστορηθεί.

Δεν επιθυμώ να υιοθετήσω την άποψη Ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος που είχε δηλώσει:  «πως πολλοί στην Εκκλησία ενθαρρύνουν την ειδωλολατρία και περιφέρουν λείψανα Αγίων και Ιερά Κειμήλια για να γεμίσουν τα παγκάρια των Εκκλησιών»( ΤΑ ΝΕΑ  της  10-12-2002).

Όμως θεωρώ πως  δεν πρέπει να διακονεί  κανείς την εκμετάλλευση της πίστης και του θρησκευτικού συναισθήματος  με οποιαδήποτε προσχήματα. Και αυτό βεβαίως μεγεθύνεται  όταν επιχειρείται από ιερωμένους.

Ο κάθε πιστός έχει  την αναφορά του σε εικόνες  Αγίων μορφών της Ορθοδοξίας και μ' αυτές κοσμεί  το εικονοστάσιο της  κατοικίας  του και έχει  συνδυάσει  ιστορικά γεγονότα και ανάγκες καθημερινές, με ζωντανές συγκυρίες και περιστατικά που του δίνουν θάρρος ,δύναμη και κουράγιο στις αντιξοότητες της ζωής του.

 Πέρα από την καλλιτεχνική τους αξία και την ομορφιά που αποπνέουν βρίσκει  πάντα μέσα από την προσευχή  ενώπιον τους την παρηγοριά και την παραμυθία.

 Αλήθεια σε τι θα διαφέρει για τον πιστό να προσευχηθεί σε μια «θαυματουργή» εικόνα κάποιου προσκυνήματος από την προσευχή που θα κάνει και τον τιμητικό ασπασμό στην εικόνα της ιδίας μορφής που έχει στο εικονοστάσι του; Mήπως θα έχει μεγαλύτερη ευχέρεια σε χρόνο, να απευθυνθεί  στην εικόνα τη «θαυματουργή» που θα φέρει ο κάθε ιερωμένος σε κάποιο ναό για δημόσιο προσκύνημα; Τα προηγούμενα των συνωστισμών και των διαπληκτισμών ανάμεσα σε «πιστούς» σε ουρές που σχηματίζονται δεν είναι στοιχεία που τιμούν την Ορθοδοξία.

Το θαύμα τελεσιουργείται με την πίστη του Χριστιανού και όχι με τυπικές συμπεριφορές και με τελετουργίες που δεν υπηρετούν στο σεβασμό και τη σεμνότητα που επιβάλλουν οι ιερές στιγμές.

Όταν ο λαός έχει μεγάλη ανάγκη από ελπίδα και η μόνη του καταφυγή  είναι η Εκκλησία, δεν είναι δυνατόν εκείνη  με  εκπροσώπους της  να τον παραδίδει στην  εκμετάλλευση ούτε  και να τον εξωθεί  στη  ειδωλολατρία.