ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗΣ: ΒΙBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ - ΚΡΙΤΙΚΗ ΛΕΩΝΙΔΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ: “ΤΡΟΠΑΙΟ ΑΡΕΤΩΝ ΙΕΡΟΥ ΑΓΩΝΟΣ 1821”

 

ΒΙBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ - ΚΡΙΤΙΚΗ

ΛΕΩΝΙΔΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ: “ΤΡΟΠΑΙΟ ΑΡΕΤΩΝ ΙΕΡΟΥ ΑΓΩΝΟΣ 1821”

 Έκδοση: Ανωτάτης Συνομοσπονδίας  πολυτέκνων Ελλάδος.  ΑΘΗΝΑ 2024

                                             

 

                 Σημείωμα Σταύρου Ιντζεγιάννη

                                         

                    

                                          

 

Κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό από τις εκδόσεις  της  Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος, η μελέτη- μαρτυρία   μιας εποχής  ενός    τόπου και ενός αγώνα,  του συγγραφέα Λεωνίδα Μαργαρίτη αντιπροέδρου της Συνομοσπονδίας αφιερωμένη   στην εθνεγερσία.

 Θα έλεγα  ότι ένα  από τα ερεθίσματα της συγγραφής, είναι ότι δυστυχώς οι Νεοέλληνες αγνοούμε εν πολλοίς την ιστορία μας .

Είναι λίγοι νομίζω αυτοί που ξέρουν την ιδιαίτερη συμβολή της Ηλείας -ιδίως της Γαστούνης και της περιοχής της – στην αίσια έκβαση του Ιερού μας αγώνα.  

          Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα πολυτελές λεύκωμα όπου  τρία βιβλία συγκεντρωμένα σε ένα, καταθέτουν με τη κατά το δυνατόν τεκμηρίωση, το βιογραφικό  - μια τριλογία θα έλεγα-του αγώνα  για την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού- μέχρι την ίδρυση του Ελληνικού κράτους.

          Ο συγγραφέας  γνωστός από  τους πολυπληθείς  κοινωνικούς αγώνες και τις ιστορικές έρευνες που μαρτυρούν το πολύπλευρο και πολυεπίπεδο ενδιαφέρον του   και τις μελέτες του, με πλούσιο συγγραφικό έργο, μας παραδίδει αυτή τη φορά,   μια πολύτιμη κατάθεση σχετικά με την  έναρξη του αγώνα (Φιλική εταιρεία )την εξέλιξή του με τις   πολλαπλές  διακυμάνσεις  από την προετοιμασία μέχρι την επίσημη έναρξη και  τα όσα διαδραματίστηκαν στα χρόνια που μεσολάβησαν  στα οκτώ(8) περίπου χρόνια μέχρι  την επίσημη αναγνώρισή του, ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος.

          Αναφέρομαι στις 250 σελίδες όπου τρεις μαρτυρίες: Η προετοιμασία του αγώνα, το βιογραφικό και η δράση των κυριοτέρων πρωταγωνιστών  και ασφαλώς δεν είναι οι μόνοι-που κατάγονται από την Ηλεία, γενέθλιο τόπο του συγγραφέα , αν και οι πρωταγωνιστές και η δράση τους, τους βγάζει πέρα και πάνω από τα στενά όρια  ενός τόπου δίνοντάς του Πανελλήνιο χαρακτήρα.

          Παναγιώτης Καρατζάς- Γεώργιος Σισίνης- Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν  τα όσα αναφέρονται στη Συνέλευση της Βοστίτσας που μπορεί να θεωρηθεί ως κατ εξοχήν- όπως την παρουσιάζει ο συγγραφέας  λεπτομερώς με αδιαμφισβήτητα στοιχεία -ονόματα ,τοποθεσίες, πρόσωπα , φιλονικίες  δισταγμοί, αναβολές μέχρις ου ο μπουρλοτιέρης των ψυχών, όπως  ορθά ονομάστηκε, ο Παπαφλέσσας  να ορμήσει πρώτος, δίνοντας την έναρξη του αγώνα μαζί και τη ζωή του στο Μανιάκι, αδιαφορώντας για τους δισταγμούς των άλλων προκρίτων και οπλαρχηγών.

  Είναι αληθινά πολύτιμες οι μαρτυρίες για τη σύσκεψη της Βοστίτσας και των όσων διαδραματίστηκαν εκεί.

          Και πολύτιμη, διότι οι περισσότεροι αγνοούμε τις αγωνιώδεις  προσπάθειες από σπίτι σε σπίτι καθώς μαρτυρεί  ο Λ. Μαργαρίτης ,    σε μια προσπάθεια  του Παπαφλέσσα  να πείσει τους ηγέτες, ότι είναι ο καιρός να αρχίσει ο αγώνας και από την άλλη πλευρά να τον πείσουν να μη ξεσηκώσει τον λαό.

          Θα παρατηρήσει κανείς κρίνοντας ακριβοδίκαια , ότι και οι δύο πλευρές είχαν  υπέρ αυτών το δικό τους  και σωστά υπολογισμένο δίκαιο.

          Και εδώ χρειάζεται να θαυμάσει κανείς  πόσο προσεκτικά ο συγγραφέας, τοποθετεί τις ένθεν κακείθεν απόψεις,  αποδίδοντας τις προθέσεις των, ώστε να αποδοθεί κατά το δυνατόν η καλή -και κυρίως πατριωτική στάση.

          Ο συγγραφέας - και σε αυτό έγκειται η επιτυχία της συγγραφής- προσπαθεί κατά το δυνατόν να τηρήσει μια άκρως  αντικειμενική στάση, αποβάλλοντας τις προσωπικές του απόψεις,  ώστε ο μελετητής της ιστορίας της εποχής, να  αποκτήσει μια σωστή – κατά το δυνατόν- άποψη των γεγονότων.

Το δεύτερο μέρος –αν θα μπορούσε να τα ξεχωρίσει κανείς- αφορά  συνοπτικές βιογραφίες ,  φέρνοντας στην επιφάνεια τον ηρωισμό προσωπικοτήτων όπως ο Καρατζάς , ο Σισίνης,  και ο Παπαδιαμαντόπουλος  στους οποίους η ανεξαρτησία,  οφείλει πολλά.

Προσωπική γνώμη διαμορφωμένη και από όσα καταθέτει ο Λεωνίδας Μαργαρίτης, είναι  ότι η πόλη, η Πάτρα έχει αδικήσει –ιδιαίτερα  τον Παπαδιαμαντόπουλο- στον οποίο θα έπρεπε να αφιερώσει έναν κεντρικό δρόμο ή πλατεία.   Παρατηρητέο  στις  αρετές, στις ιδιαιτερότητες της συγγραφής ,ότι  διαλύει μύθους αποκαθιστώντας της αλήθεια.

Το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων σχετικά με την σύσκεψη της Βοστίτσας νομίζει ότι αυτό ήταν ένα βράδυ και σε μια μεριά.

 Ενώ είχε αναπτυχθεί μια συνωμοτική  δράση που  τους ανάγκαζε να μετακομίζουν  από σπίτι σε σπίτι πράγμα που δείχνει ότι είχαν πλέον συναίσθηση της έναρξης τους αγώνα.

Κι αυτό ακριβώς είναι η επιτυχία –ίσως  η σπουδαιότητα των όσων καταθέτει ο Λ. Μαργαρίτης, αποκαθιστά αλήθειες.

 Ιδιαίτερα η περίπτωση του Παπαδιαμαντόπουλου που είναι δύσκολο να αξιολογηθεί- το προσπαθεί ο συγγραφέας – το μέγεθος της  προσωπικής του συνεισφοράς στον αγώνα της ανεξαρτησίας που έφτασε στη θυσία της  ζωής του στην έξοδο του Μεσολογγίου.    

Ιδιαίτερα εκτεταμένη είναι  και η βιογραφία του Γεωργίου Σισίνη.

          Το αμφιλεγόμενο στην περίπτωσή του (Σισίνης) είναι, όπως καταθέτει ο συγγραφέας, η υπόθεση του νομισματοκοπείου- κιβδηλοποιείου.

          Πράγματι ο Σισίνης οργάνωσε  με δικά του  χρήματά, νομισματοκοπείο με το οποίο εξέδιδε κίβδηλα νομίσματα,και μ’ αυτά  αγόραζε πολεμοφόδια  για τον αγώνα.

 Φυσικά κατηγορήθηκε ότι μέρος των χρημάτων αυτών  χρησιμοποίησε για προσωπικό του όφελος και με τα οποία  σχημάτισε μια αξιόλογη περιουσία η οποία τελικά, κατά το μεγαλύτερο μέρος χρησιμοποιήθηκε για τον αγώνα.

Είναι δύσκολο να απολογηθεί το συν ή πλην.

Ο κορβανάς έχει πάντα εύκολους κατηγόρους.

 Οπωσδήποτε όμως η κατάθεση του Μαργαρίτη δεν δυσκολεύεται να απονείμει τα εύσημα στην εθνοσωτήρια  δράση του Σισίνη και να τα  υπογραμμίσει .

θεωρεί ότι ο Σισίνης όπως άλλωστε και τόσοι άλλοι έχουν αδικηθεί παρά την προσφορά  του ,από τις δάφνες της ιστορίας.

Η μελέτη ωστόσο αποκαθιστά τον άνδρα και αναφέρει λεπτομερώς την προσφορά του στα Δημόσια αξιώματα του νεοϊδρυόμενου κράτους .

Πρέπει ακόμη  να υπογραμμισθεί η ιδιαιτερότητα του  ρόλου που έπαιξε η Γαστούνη και η περιοχή της, δεδομένου ότι  οι γνώσεις των νεοελλήνων για την επανάσταση είναι δυστυχώς περιορισμένες σε μερικούς πολέμαρχους  ( Κολοκοτρώνης –Καραϊσκάκης-Νικηταράς) και κάποια  τοπωνύμια.

 Ο ρόλος της Γαστούνης και της περιοχής της στην επανάσταση, σχεδόν αγνοείται ή δεν δίδεται ( όπως τεκμαίρεται από τη συγγραφή του Λεωνίδα Μαργαρίτη ) η  αρμόζουσα Βαρύτητα.

 Ο συγγραφέας , γίνεται ταπεινός προσκυνητής στα πάθη της πολύπαθης περιοχής, η οποία δοκιμάσθηκε καθ όλη τη διάρκεια του αγώνα από τον Ιμπραήμ -κυρίως- σε σημείο μαρτυρικής περιοχής καθώς ο Ιμπραήμ τη θεωρούσε  φωλιά της επανάστασης και οδό για την πολιορκία  του Μεσολογγίου.

                   Αυτόν τον ρόλο αποκαθιστά η Συγγραφή - Τρόπαιο αρετών του ιερού αγώνος- η οποία σε 250 περίπου σελίδες προσφέρει πολύτιμες μαρτυρίες.  

          Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου υπάρχει ένα λεύκωμα από πρόσωπα που με κάθε τρόπο συνέβαλαν στην επανάσταση αλλά και μετά στην οικοδομήσει του νεοελληνικού κράτους.

          Η μαρτυρία (Τρόπαιο  αρετών του ιερού αγώνος ) έκδοση της Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων  με την μελέτη, έρευνα  και συνόψιση μιας εποχής ενός επικού αγώνα και μιας επανάστασης κατά του δυνάστη από τον ερευνητή λογοτέχνη (πρόεδρο της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής  Ελλάδος ) και Αντιπρόεδρο τη Συνομοσπονδίας , με σημαίνουσα προσφορά στα κοινά από πολλές θέσεις  δεν αποτελεί απλώς μια συγγραφή, μια ακόμη μαρτυρία.  Αποτελεί μια προσφορά στη γνώση μας  για την απελευθέρωση μας    αλλά και ένα δίδαγμα  για  του καταπιεσμένους λαούς.

Και είναι αξιοπρόσεκτη η πρότασή του: Να διδάσκεται στα σχολεία η τοπική μας ιστορία, σε συνδυασμό με επισκέψεις  στα ιστορικά μας  κειμήλια που ανακαλούν στη μνήμη, τα γεγονότα που σηματοδότησαν την πορεία του νεότερου Ελληνισμού.

Μ’ αυτόν τον τρόπο παγιώνεται  η γνώση της ιστορίας και δημιουργείται  στους νέους μας εθνική πατριωτική συνείδηση.  

Η μαρτυρία του Λεωνίδα Μαργαρίτη γραμμένη  με τον απλό, απόλυτα κατανοητό  ύφος  που χαρακτηρίζει όλα του τα γραπτά και  μια  σωστή Ελληνική γλώσσα πέρα από τα ιστορικά  στοιχεία το ενδιαφέρον  του αναγνώστη κερδίζει ο τρόπος της γραφής που καθιστά  μια ιστορική μελέτη ένα  συναρπαστικό ευχάριστο ανάγνωσμα.

ΚΙ ακόμη ο τρόπος με το οποίο συναρτώνται βιογραφικά στοιχεία  των ηρώων και άλλων προσωπικοτήτων που κατά κάποιον τρόπον συμμετείχαν και συνέβαλαν  στην έναρξη( φιλική  εταιρεία) και την έκβαση του αγώνα , βοηθά τον αναγνώστη να γνωρίσει πρόσωπα και προσωπικότητες σε μια  προσπάθεια της ακριβής γνώσης της ιστορίας μας.

 Η δική μας πρόταση είναι να  αποτελέσει το : “Τρόπαιο Αρετών του Ιερού αγώνος  1821” μέρος κάθε νεοελληνικής Βιβλιοθήκης.

  Σταύρος Ιντεγιάννης

  sindzeyan@ gmail.com  23/8/24

 

ΛΕΩΝΙΔΑ Γ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ: BIBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ.ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ: ΡΟΜΑΝΟ ΤΣΟΡΟΥΠΕ.ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

 

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ  ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ : ΡΟΜΑΝΟ ΤΣΟΡΟΥΠΕ  Διηγήματα  Εκδόσεις:  ΕΝΕΚΕΝ  Θεσσαλονίκη  2022

 

                                               Σημείωμα  Λεωνίδα Γ  Μαργαρίτη

                                                    

 

Μια συλλογή  διηγημάτων του συμπολίτη συγγραφέα   Βασίλη Χριστόπουλου, έφτασε στα χέρια μου με μια ιδιαίτερα θερμή αφιέρωση προ του Πάσχα του 22.

Φυσικά   και  το διάβασα ,μόνο που είχα στο νου μου πάντα  να γράψω λίγα λόγια γι’ αυτό του το βιβλίο που είχε μια ιδιαιτερότητα από τα προηγούμενα..

Αρχικά οφείλω  να τονίσω πως δεν είναι το πρώτο βιβλίο του φίλου και διαλεχτού τακτικού μέλους(από του έτους 2013)της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος Πολιτικού Μηχανικού-Συγγραφέα Βασίλη Χριστόπουλου.

Έχουν προηγηθεί τα έργα του:

Aπό τις Αχαϊκές Εκδόσεις το 1978 «Τέχνη:Μια δυνατότητα.»

Από τις εκδόσεις Κέδρος το 1998 «Κάτοικος Πατρών».

Από τις Αχαϊκές Εκδόσεις το 1999 «Ορέστης ο Πατρινός Καραγκιοζοπαίχτης Ανέστης Βακάλογλου»,

Από τις εκδόσεις Κέδρος το 2002 «Στο φως της ασετιλίνης» και ακολουθούν  από τις  ίδιες εκδόσεις  τα έργα του:το  2005 «Κι εσύ Ελληνας,ρε»,το  2009 «Αναζητώντας το Θεό» το 2015 «Δεν θα Ησυχάσουμε ποτέ»

και τελευταία από τις εκδόσεις της Θεσσαλονίκης  ΕΝΕΚΕΝ το  έργο για το οποίο το σημερινό σημείωμά μας με τη γραφή των Ρομά «ΡΟΜΑΝΟ ΤΣΟΡΟΥΠΕ» που σε μετάφραση στα ελληνικά σημαίνει Τσιγγάνικη φτώχεια.

 

Το τελευταίο έργο του φίλου Βασίλη Χριστόπουλου περιλαμβάνει συνολικά, εννέα(9) διηγήματα με τίτλους στη γλώσσα των Ρομά,  τους οποίους και μεταφέρει και στην ελληνική, όπου σ’ αυτά περιγράφονται οι συνθήκες διαβίωσης της ιδιόρρυθμης αυτής θάλεγα φυλής.

Πρόκειται για μια κατηγορία συμπολιτών που θαλεγε κανείς πως είναι καταραμένοι και κατατρεγμένοι  από τη μοίρα, τη ζωή ,την κοινωνία και το οργανωμένο κράτος.

Για το τελευταίο   το μόνο  του που τους απασχολεί  είναι   η παραβατικότητα και η Αστυνομία.

 Δηλαδή μόνο οι  κατασταλτικοί του  μηχανισμοί.

Δεν ενδιαφέρει την πολιτεία που διαβιούν αυτά τα άτομα πόσο άθλιες είναι η συνθήκες και , το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδία τους…

Ατυχώς έχουν αυτοί οι άνθρωποι αφεθεί  εντελώς στην  τύχη τους.

Ο αγαπητός μας Βασίλης στον πρόλογο  του βιβλίου του σημειώνει εξομολογητικά: « Άρχισα να γράφω τα διηγήματα το Μάρτη 2020 στο ξεκίνημα της πρώτης καραντίνας.

 Έγραψα τα δύο πρώτα με τίτλους «Ρομανί Τσορουπέ» και «Ρομ Ζόρι τε Αβέζ»…Τα ανάρτησα στο ιστολόγιο μου και τα έστειλα σε φίλους.

Κάποιοι με ενθάρρυναν να συνεχίσω. Μετά δημοσιεύτηκαν και σε κάποια site .Είδα πως προκάλεσαν ενδιαφέρον και συνέχισα…».

 

Βέβαια δεν ήταν εύκολο το εγχείρημα για το συγγραφέα να εξοικειωθεί με το λεξιλόγιο  των Ρομά.

Στην προσπάθεια του να αποδώσει την καθημερινότητα της ζωής των Ρομά προσέφυγε σε καθηγητές και σπουδαστές της γλωσσολογίας, τους οποίους στον πρόλογό του μνημονεύει και ευχαριστεί.

Πάντως το έργο αυτό του Βασίλη Χριστόπουλου πέρα από τη καθαρά λογοτεχνική του αξία η οποία είναι επιτυχής, αποκαλύπτει μια κοινωνική πραγματικότητα και φέρει ενώπιον μας την πραγματικότητα που βιώνει  ένα τμήμα  της  κοινωνίας μας κι όχι πολύ μακριά από την πόλη της Πάτρας.

Μια συνοικία ολόκληρη  έχει εγκατασταθεί στο  χώρο του σκουπιδότοπου το  Ριγανόκαμπο.

Αυτούς τους ανθρώπους  με το βιβλίο του ο συγγραφέας τούς βγάζει από την αφάνεια και την πλήρη απαξίωση.

 Αποτυπώνει τη δύσκολη ζωή τους και την απέραντη φτώχεια τους, δίχως μελοδραματισμούς, άσχημους χαρακτηρισμούς ή ειρωνείες.

Αναδεικνύει τις καθημερινές δυσκολίες, τους αγώνες και τις αγωνίες τους καθιστώντας συμπαθείς τους αγωνιστές αυτούς της ζωής που δεν «ακουμπούν» πουθενά για να επιβιώσουν. Κανείς δεν τους δίνει το χέρι. Ούτε καν το κράτος.

Θάλεγε κανείς πως  γεννιούνται με απλωμένο το χέρι. Δεν είναι ανάγκη να γεννηθεί κανένας κουτσός η τυφλός όπως «ο ζητιάνος» του Καρκαβίτσα για να χρησιμοποιήσει την αναπηρία του για να συγκινήσει του φιλάνθρωπους.

 Η επαιτεία είναι  μια βασική πηγή  εσόδων βιοπορισμού τους και η άλλη η κλοπή  και η διακίνηση ναρκωτικών ουσιών.

 Ήταν  καθημερινό φαινόμενο η παρουσία των  Ρομά μέχρι πρότινος στις αίθουσες των Δικαστηρίων  ενώ τελευταία που μπήκε κάποια τάξη συνωστίζονται στις σκάλες των Δικαστηρίων.

Tα  διηγήματα του βιβλίου,  ο συγγραφέας μας δηλώνει πως  δεν είναι εντελώς αληθινές ιστορίες αλλά  πατούν στην πραγματικότητα της ζωής  των Ρομά, που φαίνεται να την έχει κατανοήσει σε βάθος, αναδεικνύεται η ποικιλομορφία αυτών των ανθρώπων όπως και κάθε κοινωνικής ομάδας.

Οι Ρομά δεν  έχουν απόλυτη ομοιογένεια, δεν  είναι ένα πράγμα.

        Υπάρχουν γονείς  που μπροστά στην αδυναμία τους να αναθρέψουν τα παιδιά τους τα νοικιάζουν ή τα πωλούν προκειμένου να επιβιώσουν και οι ίδιοι και εκείνα, και άλλοι, στους οποίους αφοσιώνονται μια ζωή, όπως ο πατέρας που ζει με τον γιο με νοητική στέρηση, βρίσκοντας τρόπους να τον υποστηρίξει που θα τους ζήλευαν πολλοί εγγράμματοι...

Ο συγγραφέας καταπιάστηκε με τη ζωή των Ρομά πέρα από το ότι γι’ αυτόν η γραφή είναι μια εμμονή του και απολαμβάνει τη χαρά της, όπως δήλωνε σε μια συνέντευξη του, έχει κι ένα  άλλο στόχο, να αναδείξει τα προβλήματα και τις συνθήκες ζωής τους, έτσι ώστε να προκαλέσει το ενδιαφέρον της Πολιτείας αλλά και του συνόλου της κοινωνίας μας γι’ αυτούς τους ανθρώπους.

Πρόθεσή του είναι να αναδείξει πως κι αυτοί οι συμπολίτες μας είναι άνθρωποι, κοινοί θνητοί με βιοτικές ανάγκες τις οποίες επιδιώκουν με όποιο τρόπο μπορούν να θεραπεύσουν.

Χαίρομαι κι εγώ όταν βλέπω παιδιά των Ρομά να επιτυγχάνουν στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ και όταν μάλιστα είναι κορίτσια, προορισμός των οποίων εθιμικά, είναι κυρίως ο γάμος και η τεκνοποιία από τα δεκαπέντε τους χρόνια.

Μετά την ανάγνωση του βιβλίου και την προσπάθεια του  συγγραφέα να μάθει κάποιες κουβέντες από  το λεξιλόγιο των Ρομά ,αναζήτησα κι εγώ ένα βιβλίο που έγραψαν   νέοι Ρομά που διαμένουν στην Αμαλιάδα  οι ,Νίκος Μπατζαλής και Κωνσταντίνος Χηνάς από τις εκδόσεις απαρσις με τίτλο: ΓΚΟΓΚΙ (ΜΝΗΜΗ) OI ΡΟΜΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Βρήκα εκεί ένα ακόμη πλούσιο λεξιλόγιο Ρομά.

Νιώθω την υποχρέωση να συγχαρώ και να ευχαριστήσω το φίλο Βασίλη Χριστόπουλο γι’ αυτό του το εγχείρημα και το δημιούργημα. Αξίζει να διαβαστεί από πολλούς…

 

 

 

 

 

ΛΕΩΝΙΔΑ Γ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ: ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΟΧΗΣ ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

 

ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΟΧΗΣ ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

 

                                Λεωνίδα Γ.Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου

                        Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Ν.Δ. Ελλάδος

 

Συμπληρώνονται πενήντα χρόνια  βάρβαρης Τουρκικής εισβολής και κατοχής του βορείου τμήματος της μαρτυρικής νήσου Κύπρου μετά την «ειρηνευτική» επέμβαση και απρόκλητη εισβολή του Τουρκικού στρατού.

 

Αυτή η «ειρηνευτικής επέμβαση» στοίχισε στους Ελληνοκυπρίους 4.000 νεκρούς,1619 αγνοουμένους,180.000 πρόσφυγες 20.000 εγκλωβισμένους και με την καθημερινής και συστηματικής καταπάτησης των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, τους ανάγκασε να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς.

 

Στοίχησε ακόμη τη λεηλασία και το ξεπούλημα των Εθνικών Θησαυρών αιώνων, την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς και τον αφανισμό μουσείων βιβλιοθηκών, κοιμητηριών, κάστρων, φρουρίων, παλατιών  και πολλά αρχείων μνημείων.

 

Στοίχησε την αλλοίωση της  φυσιογνωμίας του τόπου και αυτών ακόμη των τοπωνυμιών, που είχαν παραμείνει  αναλλοίωτα  για χιλιετίες.

Στοίχησε από το 82% του πληθυσμού που στατιστικά ήταν ιδιοκτήτες περισσότερης γης από το πληθυσμιακό ποσοστό τους  το 70% των καλλιεργησίμων εκτάσεων, το 56% του μεταλλευτικού πλούτου, το 51% των ακτών, των μεγαλύτερων εμπορικών και τουριστικών λιμανιών, δύο μεγάλων πόλεων(Κερύνεια και Αμμόχωστος) των σημαντικότερων αγροτικών κέντρων και 200 χωριών.

 

Αλλά και οι Τουρκοκύπριοι, που μέχρι το χρόνο της εισβολής συμβίωναν αρμονικά με τους Ελληνοκυπρίους δεν είχαν καλύτερη τύχη. Στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» της 17ης Ιουλίου 1994 σε άρθρο του ο δρ Νιαζί Κιζιλγουρέκ Τουρκοκύπριος διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών που ζει  στον Ελληνικό τομέα της Λευκωσίας με τίτλο: «Ο ξεριζωμός των Τουρκοκυπρίων» αναφέρεται στις συνθήκες ζωής των Τουρκοκυπρίων μετά την εισβολή και την εγκατάσταση εποίκων από την  Τουρκία, τις οποίες χαρακτηρίζει τραγικές.

 

Απόδειξη για την τύχη που επεφύλαξαν στους Τουρκοκυπρίους είναι και οι δολοφονίες τουρκοκυπρίων δημοσιογράφων Αχμέτ Γκουρκάν και Μουσταφά Χικμέκ της εφημερίδας Τζουμχουριγιέτ και Φαλίλ Οντέρ της εφημερίδας Ινκιλαπσι αλλά και άλλων αντιφρονούντων που είχαν το θάρρος να διατρανώσουν την επιθυμία τους για ελεύθερη ειρηνική συνύπαρξη στην Πατρίδα τους Κύπρο, καθώς και η υποχρεωτική μετανάστευση 34.000 τουρκοκυπρίων από το νησί.

 

Στην προσπάθειά τους οι «ειρηνιστές»  για  να πετύχουν την  αλλοίωση του  πληθυσμού  μετέφεραν 110.000 εποίκους ενώ εκφοβίζουν και καταδυναστεύουν  τους τουρκοκυπρίους και τους 700 περίπου εγκλωβισμένους(από τους 20.000 που ήταν αρχικά) που βρίσκονται σε απόγνωση και στερούνται της προστασίας του Συντάγματος της ελεύθερης Κύπρου .

 

Αποτελεί πρόκληση για την Παγκόσμια  Διεθνή Κοινότητα η εκ μέρους του ψευδοκράτους και της προστάτιδας του Τουρκίας περιφρόνηση όλων των Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας  του Ο.Η.Ε,(789/92,774/92,550/84 541/83,367/75,365/74)που κατά πρώτο και κύριο λόγο ζητούν την αποχώρηση όλων των μη Κυπριακών στρατευμάτων από την Κύπρο.

 

Ακόμη πρόκληση αποτελεί και η παρελκυστική παραπλανητική και εμπαικτική πολιτική τους με στόχο την αποφυγή διαλόγου εκ μέρους των και την δημιουργία STATUS QUO    για την προσάρτηση της Κύπρου στην Τουρκία.

 

Αλήθεια γιατί τόση υποκρισία εκ μέρους των Μεγάλων Φρουρών της Ειρήνης!...

 

Γιατί υπήρξε άμεση επέμβαση των δυνάμεων του Ο.Η.Ε.  στο Κουβεϊτ και τη Σομαλία και όχι στην Κύπρο; Δεν είναι κατοχή ξένης δύναμης σε χώρα ανεξάρτητη, σε κράτος μέλος  του Ο.Η.Ε;

 

          Η Κύπρος δεν έχει παρόμοιο  δικαίωμα προστασίας από την Διεθνή Κοινότητα;

 

Γιατί επιτρέπεται σ’ ένα κράτος –μέλος του Ο.Η.Ε., στην Τουρκία, η καταπάτηση κάθε  εννοίας δικαίου, η διαστρέβλωση της ιστορίας ενός τόπου,  ο εμπαιγμός και η περιφρόνηση των αποφάσεων των οργάνων των Ενωμένων άλλων Κρατών, η ερείπωση της   πολιτισμικής κληρονομιάς αιώνων, της κληρονομιάς που ανήκει σε όλους τους λαούς της γής;

 

           Γιατί η Κύπρος πρέπει να παραμένει η μόνη χώρα με διχοτομημένη πρωτεύουσα στον ελεύθερο κόσμο, όταν έχουν πέσει παντού τα τείχη γιατί θα πρέπει να διατηρούνται στη Λευκωσία;

 

Γιατί η Ανθρωπότητα πρέπει να ανέχεται πενήντα ολόκληρα χρόνια ντροπής πενήντα ολόκληρα χρόνια τουρκικής κατοχής στη Βόρεια Κύπρο;

 

Γιατί η Ανθρωπότητα θα πρέπει να υποκρίνεται πένητα ολόκληρα  χρόνια  τώρα;

 

 

ΛΕΩΝΙΔΑ Γ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ:BIBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Χ.ΜΠΑΣΕΤΑ: «ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ ΣΤΑ ΥΣΤΕΡΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΑ-ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ»

 

BIBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Χ.ΜΠΑΣΕΤΑ:

«ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ ΣΤΑ ΥΣΤΕΡΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΑ-ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ»

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΥΤΩΝ»

(Συμβολή σε μια επανάγνωση της Ηλειακής τοπικής ιστορίας)

Εκδόσεις ΛΕΙΜΩΝ ΑΘΗΝΑ  2023.

 ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΛΕΩΝΙΔΑ Γ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ  Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών

                                                                                      

Προ των εορτών των Χριστουγέννων έλαβα με μια ιδιαίτερα φιλική-τιμητική αφιέρωση το βιβλίο του συμπατριώτη (από το Χελιδόνι Ηλείας) Κωνσταντίνου Μπασέτα με τον τίτλο: «Χωριά της Ηλείας στα ύστερα Βυζαντινά και μεταβυζαντινά-Οθωμανικά χρόνια» και φυσικά τον ευχαριστώ ιδιαιτέρως.

Μάλιστα με ικανοποίηση έλαβα  τηλεφωνική του πρόταση να είναι ένας από τους παρουσιαστές του βιβλίου του στο Kουρβισιάνειο  Πολιτιστικό Κέντρο της Γαστούνης, μια από τις πιο μεγάλες περιοχές που καταλαμβάνει μαζί με εκείνη του Πύργου, η  εργασία του.

Και φυσικά δεν είχα κανένα λόγο να  αρνηθώ μια και με την εργασία του αυτή μας φέρνει  πλείστες όσες  πληροφορίες που είναι απόλυτα χρήσιμες σε όλους εμάς, που ασχοληθήκαμε  και συνεχίζουμε  να  ασχολούμαστε  με την καταγραφή τοπικών ιστοριών που   μας ενδιαφέρει απόλυτα  και  μας απασχολεί το παρελθόν του τόπου μας.

Βεβαία αρχικά θέλω να κάνω μια τοποθέτηση-παρατήρηση  πάνω στον τίτλο του έργου.

Ο  όρος και ο χαρακτηρισμός της περιόδου κατάκτησης των περιοχών της Ηλείας χαρακτηρίζεται ως Βυζαντινός και μεταβυζαντινός.

Η κατάκτηση της Ελλάδος και ειδικότερα των Ελληνικών πόλεων (Αχαϊκης Συμπολιτείας) από τους Ρωμαίους σήμανε το τέλος της Ελληνικής κυριαρχίας, οπότε έχουμε πλέον   και μιλάμε  για  Ρωμαϊκή περίοδο.

Μετά την διάσπαση  της Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας σε Ανατολική (Κωνσταντινούπολη) και Δυτική (Ρώμη) η περιοχή μας υπήρξε Θέμα σα να λένε Νομαρχία  της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας άσχετα εάν κάποιοι-ελάχιστοι ιστορικοί της τελευταίας περιόδου ομιλούν για  Βυζαντινή  περίοδο. Ίσως η καθιέρωση  χρήσης της Ελληνικής γλώσσας , ενέργεια με  πολιτική σημασία, μια και οι περιοχές που δέσποζε η Ανατολική Αυτοκρατορία μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα. Ίσως θα ήταν σκόπιμη η αναφορά της περιόδου ως Ενετοκρατία-Φραγκοκρατία μια και οι περιοχές μας μετά την Ρωμαϊκή-Βυζαντινή κατά το συγγραφέα περίοδο έχουμε την πρώτη  αλλά και την δεύτερη  Οθωμανική κατάκτηση, περιόδους για τις οποίες γίνεται αναλυτικά   λόγος στο έργο του κ. Κωνσταντίνου Χ. Μπασέτα.

Αυτές οι    εισαγωγικές παρατηρήσεις  δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από την αντιμετώπιση της ιστορικής πραγματικότητας και  δεν μειώνουν επ’ ουδενί το έργο του συγγραφέα. Απλά είμαι από εκείνους που δεν δέχονται τον χαρακτηρισμό της περιόδου ως Βυζαντινής.

 Θα μου επιτραπεί  βεβαίως να σημειώσω δύο λόγια για το συγγραφέα:.

Ο  φίλος Κωνσταντίνος Μπασέτας γεννήθηκε στο Χελιδόνι Ηλείας, της επαρχίας Ηλείας.

Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως, από την οποία πήρε πτυχίο δασκάλου, και στο Πανεπιστήμιο του Freiburg της Γερμανίας, από το οποίο πήρε τον τίτλο Magister Artium στα Παιδαγωγικά, την Ψυχολογία και Φιλοσοφία.

Το έτος 1990 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Παιδαγωγικής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Δίδαξε επί σειράν ετών σε δημοτικά σχολεία, και  ως Καθηγητής των Παιδαγωγικών στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης, στις σχολές Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών, καθώς και σε μεταπτυχιακά τμήματα σπουδών.

 Διετέλεσε Σχολικός Σύμβουλος   Δημοτικής Εκπαίδευσης.

 Έγινε Καθηγητής της Παιδαγωγικής Ψυχολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο οποίο δίδαξε, ως τη συνταξιοδότηση του, επί είκοσι  έτη.

 Είναι συγγραφέας πολλών επιστημονικών άρθρων και μελετών, κυρίως ψυχοπαιδαγωγικού περιεχομένου.

 Από τις εκδόσεις «Διάδραση» κυκλοφορούν  τα βιβλία του: Ψυχολογία της μάθησης, Παιδαγωγική αλληλεπίδραση στο σχολείο και Γνωστικές – πραξιακές θεωρίες μάθησης και σχολική πρακτική.

Το βιβλίο αναφέρεται στην τοπική ιστορία του χωριού Χελιδόνι Ηλείας από της πρώτης γραπτής μαρτυρίας για την ύπαρξή του, το έτος 1364, ως σήμερα.

 Υπάρχουν όμως αναφορές και στην ιστορία άλλων χωριών της περιοχής και κυρίως των λεγόμενων ωλενιακών χωριών, όπως του Γουμέρου και της Ωλένης στα χρόνια της Α’ Τουρκοκρατίας.

Aπo σχετική αναφορά στους τίτλους  σπουδών του κ. Μπασέτα δεν προκύπτει κάποια ειδική επιστημονική η άλλη εξειδίκευση του περί την ιστορία τη δημογραφία και την οικονομία. Παρ’ όλα αυτά καταπιάνεται και μας παρουσιάζει μια σπουδαία εργασία-μελέτη  και εκεί έγκειται και στο σημαντικό του εγχειρήματος.

Στο  προλογικό σημείωμά του ο καθηγητής νεώτερης Ελληνικής ιστορίας Γεώργιος Νικολάου χαρακτηρίζει τη μελέτη του κ.Μπασέτα,  «συμβολή στην επανάγνωση της Ηλειακής τοπικής ιστορίας, την οποία και εντάσσει στο έντονο ενδιαφέρον που παρατηρείται στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες».Ο φίλος συμπατριώτης κ.Μπασέτας με  το υπό παρουσίαση βιβλίο του μας προσφέρει ένα έργο ζωής. Αυτό το έργο του πήρε σημαντικό χρόνο από τη ζωή του. Δικαιολογημένα το χαρακτηρίζω  προσωπικά  ως έργο ζωής. Βέβαια αποτελεί απόδειξη της  αγάπης του στον τόπο που γεννήθηκε την Ηλεία. Σήμερα δίνεται σε μας σήμερα η ευκαιρία να μάθουμε για κάθε χωριό της χρονικής περιόδου που καταλαμβάνει η μελέτη του, τον αριθμό των κατοίκων, τα ονόματα-επώνυμα που εκείνη την περίοδο χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι, την οικογενειακή κατάσταση, άγαμοι, έγγαμοι χήρες, τα προϊόντα που παρήγαγε κάθε χωριό και τον φόρο που κάθε χωριό που εκκαλείτο να καταβάλει στον κυρίαρχο είτε αυτός ήταν Φράγκος, ή Ενετός είτε Μωαμεθανός. Εκείνο ακόμη που μας πληροφορεί και έχει μεγάλη σημασία είναι η εθνολογική  σύνθεση κάθε χωριού. Ο έλεγχος των κατάστιχων ήταν μια κοπιώδης εργασία και η αποτύπωση-μετάφραση σημαντικό έργο το οποίο ο συγγραφέας κ. Μπασέτας επιφορτίσθηκε.

Ο αγαπητός μας κ.Μπασέτας στην εργασία του εξετάζει όπως σημειώσαμε 94 χωριά από τα οποία ξεχωρίζει 32 συνολικά και τα κατατάσσει εθνολογικά σε  ελληνικά χωριά και 62  και από την ομάδα των Αρβανιτών .Σ’ αυτό το σημείο να κάνω μια αναφορά στην ύπαρξη τόσο πολλών χωριών αρβανιτών στην περιοχή που πραγματεύεται ο φίλος μας  στο έργο του.

Ο Ελληνισμός, γράφει ο   Μπεράρ στο έργο του, «Τουρκία και Ελληνισμός » δεν είναι υλική κατασκευή ούτε προϊόν της φύσης. Τα άλλα έθνη δημιουργήθηκαν σχεδόν παρά τη θέλησή τους από την τύχη, το κλίμα, την εξωτερική δύναμη ανθρώπων και πραγμάτων. Ο Ελληνισμός πλάθεται μόνος του, είναι έργο πνεύματος, είναι λιγότερο υλικό από όλα τα ανθρώπινα έργα.

Αντίθετα ο Φαλμεράϋερ στο έργο του «Περί της καταγωγής των  σημερινών Ελλήνων» αναφέρει ότι ο  Ελληνικός λαός,  που πριν από τον Τρωικό πόλεμο έως τον έκτο μ. Χ αιώνα κατοίκησε   την Πελοπόννησο και τη χερσαία χώρα βορειότερα, δεν υπάρχει πια σήμερα. Ατυχείς περιστάσεις κάθε είδους επέφεραν την τελειωτική παρακμή του, τον  περιορισμό του σε τελείως ασήμαντα υπολείμματα και την επιμιξία του με ξένους, ώστε να σβήσει ολοκληρωτικά ο αρχικός του χαρακτήρας και να εξαλειφθούν, μέσα στο γενικό  μετασχηματισμό ακόμη και τα τελευταία  ίχνη του αρχαίου ελληνικού βίου...Ας εξακολουθεί να λέγεται η χώρα των Γραικών Ελλάς και οι κάτοικοί της Έλληνες. Είναι όντως Έλληνες, αλλά νεωτέρας διαπλάσεως, αναπνέουν ελληνικούς αγέρηδες και ο ήλιος του Περικλή λάμπει ακόμα πάνω από τα κεφάλια τους.»

Είναι γεγονός ότι καμιά φυλή στην πολυτάραχη ιστορία της ανθρωπότητας, δεν μπόρεσε να αποφύγει την επιμιξία. Όσοι σήμερα ισχυρίζονται ότι είναι φυλετικώς απ’ ευθείας απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων ή των Λατίνων ίσως αγνοούν την ιστορική αλήθεια: ότι  τόσο το  αρχαίο Ελληνικό Έθνος, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όσο και το Βυζάντιο δεν υπήρξε ποτέ ομοιογενές, αλλά αποτελούσε ένα μείγμα  φυλών,  και εθνοτήτων .

        Όταν το πρώτο κύμα των Δωρικών φύλων ήλθε στη χερσόνησό μας από τις κοιλάδες του Ίστρου,  ασφαλώς δεν βρήκε το χώρο ακατοίκητο. Τόσο στα παράλια,  στα  νησιά,  όσο  και στο εσωτερικό  του ήταν ήδη εγκατεστημένες πανάρχαιες φυλές .  Ήταν άνθρωποι μελαχρινοί και μικρόσωμοι. Είχαν τη δική τους γλώσσα, το δικό τους σύστημα γραφής το δικό τους πολιτισμό. Αυτά  άλλωστε απέδειξαν  και οι ανασκαφές  της Κνωσού και της Φαιστού.

        Οι Δωριείς  που εγκαταστάθηκαν στην χερσόνησο ήταν ψηλοί, ξανθοί, και  πολεμοχαρείς. Ασφαλώς σαν κατακτητές   εξολόθρεψαν  ένα μεγάλο μέρος  αυτοχθόνων. Οι επιζήσαντες    ήλθαν σε επιμιξία με τους εποίκους Δωριείς. Από αυτή την ανάμειξη των δύο φυλών προέκυψε το Ελληνικό Έθνος που υπάρχει μέχρι σήμερα.

        

 Ο  ισχυρισμός ότι  το έθνος των Ελλήνων αν  και πέρασαν τόσοι αιώνες έκτοτε δεν υπέστη καμιά επιμιξία σίγουρα αποτελεί ιστορική ανακρίβεια και επιστημονική καπηλεία.

        Η φυλή γεννιέται από βιολογικούς και μόνο παράγοντες ενώ το Έθνος  είναι δημιούργημα πολλών  άλλων παραγόντων,  γεωγραφικών ,ιστορικών ,πολιτισμικών , οικονομικών    και εκδηλώνεται με τη  σφυρηλάτηση  μιας Εθνικής Συνείδησης στα διαφορετικής φυλετικής καταγωγής άτομα.

Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Η. Π .Α . που αποτελούν ένα συνονθύλευμα λαών, γλωσσών, φυλών, θρησκειών και πολιτισμών και παρ’ όλα αυτά έχουν  αποκτήσει μια εθνική συνείδηση  των Αμερικανών.

  Θα επιχειρήσουμε μια αναφορά  στην περιοχή μας  όπου εγκαταστάθηκαν ανά τους αιώνες,  χιλιάδες Αλβανοί  και θα κάνουμε λόγο μόνο γι’ αυτή  την εθνότητα. 

 Σύμφωνα με την «Ιστορία του νέου Ελληνισμού» του  Απόστολου Βακαλόπουλου η πρώτη παρουσία Αλβανών τοποθετείται χρονικά στα έτη 1348 και 1380 όταν Δεσπότης της Πελοποννήσου ήταν ο Μανουήλ Κατακουζηνός. Ο πραγματικός όμως εποικισμός  Αλβανών συντελείται το 1383-1407 επί Θεόδωρου Α΄ Παλαιολόγου.

  ΄    Έχει καταγραφεί ιστορικά ότι μόνο το 1394 περίπου 10.000 Αλβανοί με τις γυναίκες τους, τα παιδιά και τα ζώα τους πιεζόμενοι από την προώθηση των Τούρκων πήραν άδεια και εγκαταστάθηκαν ειρηνικά στους νομούς Αχαΐας , Ηλείας και  Αρκαδίας.

       Η δεύτερη εποίκηση Αλβανών στην Αχαΐα  έγινε  το 1418 μετά την κατάλυση, από τον Κάρολο Α΄  Τόκκο, της κυριαρχίας των Αλβανών στην Αιτωλία και Ακαρνανία.

       Ας  δούμε  όμως  τι απέμεινε  κατά  τον 19^ο Αιώνα από αυτούς τους εποικισμούς.

 Από τα στοιχεία  που παραθέτει ο  αείμνηστος συμπολίτης μας  ιστορικός συγγραφέας Χρήστος Κορύλλος στο  Βιβλίο του «ΧΩΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ - Νομός Αχαΐας», προκύπτουν τα εξής  αποκαλυπτικά,  για τον Αλβανικό πληθυσμό που  διαβιώνει στο νομό μας  το  έτος 1902:

Στις  επαρχίες Πατρών και Καλαβρύτων υπάρχουν χωριά με αμιγώς Αλβανικό πληθυσμό που μιλούν  την Αλβανική γλώσσα.

  Ο νομός   είχε  συνολικό πληθυσμό 144.826 κατοίκους  και από αυτούς 6.564 ήταν  Αλβανοί.

 Ειδικότερα  η μεγαλύτερη αναλογία Αλβανών υπήρχε  στην περιοχή του  Δήμου Δύμης.

 Σε συνολικό πληθυσμό  10.201 κατοίκων   υπήρχαν 2.613 Αλβανοί, δηλαδή περίπου 25% του πληθυσμού του.

       Το ερώτημα που εύλογα μπορεί να διατυπωθεί   μετά απ’ αυτά  τα στοιχεία  είναι: τι απέγιναν   από τότε  αυτοί οι Αλβανοί ;

        Την απάντηση στο ερώτημα , δίνουν  οι ίδιοι με την εν γένει συμπεριφορά  τους.

       Αφομοιώθηκαν φυλετικώς και εθνολογικώς με τους  Έλληνες και απέκτησαν  Ελληνική εθνική συνείδηση.

        Έπαψαν με τον καιρό να λέγονται  Αλβανοί και μετά τον εκχριστιανισμό τους   ονομάσθηκαν   Αρβανίτες. Σήμερα πλέον δεν μιλάει κανείς για Αρβανίτες. Οι  φυλετικές προσμίξεις ετών, επιτάχυναν την αφομοίωση τους. Σήμερα η λέξη Αρβανίτης μόνο ως  επώνυμο απαντάται .

       Το παράδοξο πλέον της υποθέσεως είναι, πως οι αφομοιωθέντες, σημερινοί ακραιφνείς  Έλληνες ,δεν επιτρέπουν στους νέους εποίκους Αλβανούς να αφομοιωθούν. Έτσι αντί να βοηθήσουν στην αφομοίωσή τους με το να  επιτρέψουν στους νεαρούς  Αλβανούς  να κρατήσουν τη σημαία μας, με  περηφάνια ,όπως οι ίδιοι δηλώνουν και δικαιούνται άλλωστε κατά τον ισχύοντα νόμο,  ανεμίζουν οι ίδιοι   τη σημαία  της ξενοφοβίας, και  του ρατσισμού   σ’ ολόκληρη την  Ελληνική επικράτεια.

Μ’ αυτή τους τη συμπεριφορά  δημιουργούν τις προϋποθέσεις  για να μην αφομοιωθούν ποτέ  οι  νέοι συμπολίτες  μας, και  αντίθετα να γίνουν   πιθανώς ,κάποια  στιγμή  οι πλέον επικίνδυνοι αντίπαλοι. 

Οι Έλληνες  στο διάβα των αιώνων   σε πείσμα των καιρών,  και των δυσοίωνων προβλέψεων,   επέδειξαν συνοχή και  αντοχή σαν Έθνος αλλά και  ικανότητα  στην αφομοίωση διαφόρων φυλών και εθνοτήτων.

       Οι δάσκαλοί μας στους οποίους στηρίζουμε το μέλλον μας ως λαός και ως Έθνος,   είναι υποχρεωμένοι  να διδάξουν  στα παιδιά μας ,πως ο Ελληνικός πολιτισμός  αλλά και ο Χριστιανισμός που κάποιοι οψίμως τον επικαλούνται,  διακρίνονται για  την Οικουμενικότητά τους και τον ανθρωπισμό τους. Αυτή είναι η μεγαλοσύνη  των Ελλήνων. Κι αυτό το δρόμο θα πρέπει να συνεχίσουμε μέσα στην Ευρώπη των Λαών, των φυλών και των εθνοτήτων με τη διατήρηση των ιδιαιτεροτήτων μας, των ηθών και των παραδόσεών μας.

Η εργασία του φίλου μας κ. Μπασέτα όπως μας παραδόθηκε μετά από μακροχρόνια κυοφορία, μας βοηθά πολύ περισσότερο σήμερα που οι επαπειλούμενοι κίνδυνοι είναι εμφανείς και ίσως επιβάλλεται να τους αντιμετωπίσουμε με θάρρος αποφασιστικότητα και χωρίς ξενοφοβία και ασύνετους εθνικισμούς.

 Και μη ξεχνάμε πως μόνοι μας και με ισχυρό πιστεύω  στην ευρωπαϊκή οικογένεια μπήκαμε σε ένα καμίνι εθνοτήτων και έχουμε υποχρέωση να φανούμε ανθεκτικοί στις εξωθεν πιέσεις και συνεκτικοί στα δικά μας πιστεύω και τις δικές μας παραδόσεις.