Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2022

ΕΥΓΕΝΙΑ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΣΣΑ: ΣΠΑΤΑ ΑΧΑΙΑΣ

 

ΕΥΓΕΝΙΑ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΣΣΑ.

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και εσωτερικός χώρος

 

 

Κόρη πολύτεκνης(πέντε αδέλφια) γεννήθηκε στο χωριό ΣΠΑΤΑ Αχαΐας (Πέρασε πολλά ποτάμια για να καταλήξει στο Νομό Αχαΐας).

Αρχικά το 1835 Οικισμός Σπάτα στο Δήμο Ξενίας Επαρχίας Ηλείας.

Η Ευγενία αποφοίτησε από το εξατάξιο Γυμνάσιο Βάρδας και μετά εγκαταστάθηκε στην πόλη της Πάτρας όπου εργάστηκε στο γνωστό Φωτογραφείο ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

΄Εχει ιδιαίτερα ασχοληθεί με το συνδικαλισμό και έχει παρουσιάσει έντονη πολιτική και πολιτιστική δράση.

Είχε ασχοληθεί ενεργά με τον πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού της και έχει συμβάλει πολλαπλώς στη διάδοση της μελέτης βιβλίων και στην οργάνωση μουσικολογικών εκδηλώσεων.

Αποτέλεσμα της μελέτης της τοπικής ιστορίας και λαογραφίας είναι και το φωτογραφικό λεύκωμα αποτελούμενο από 346 σελίδες το οποίο επιμελήθηκε και τύπωσε με τίτλο:  «ΣΠΑΤΑ ΑΧΑΪΑΣ». Έκδοση του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου Σπάτα. .

Το Λεύκωμα κυκλοφόρησε το Δεκέμβρη του 2014 με πρόλογο του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου Σπάτων Φαίδωνα Ξένου, χαιρετισμό του Σπυρίδωνος Σταματόπουλου τ. Καθηγητή Παιδαγωγικής Ακαδημίας και επιτ. Ειδικού παρέδρου του Παιδαγωγικό Ινστιτούτου και της συγγραφέως Ευγενίας Φ. Πασσά.

Το βιβλίο παρουσιάστηκε με φροντίδα της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν.Δ. Ελλάδος στα πλαίσια των Φιλολογικών βραδινών που γίνονταν στην αίθουσα του Αναγνωστηρίου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών την 14η Απριλίου 2016.

Το Λεύκωμα παρουσίασαν και μίλησαν στην εκδήλωση οι συμπολίτες : Xρήστος Μούλιας Δικηγόρος-Συγγραφέας-Ιστορικός Ερευνητής.

Ανδρέας Λάζαρης Δρ Ελληνικής Φιλολογίας-Ποιητής και Σωτήρης Μπούτζας Εκπαιδευτικός.

Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε ο πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου Σπάτων Φαίδων Ξένος.

Την όλη εκδήλωση παρουσίασε και συντόνισε ο πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης.

 


ΛςΩΝΙΔΑΣ Γ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ:ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ: «ΠΟΡΕΙΑ ΖΩΗΣ»

 

                           ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

        ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ  ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ: «ΠΟΡΕΙΑ ΖΩΗΣ»

                    ΔΟΚΊΜΙΟ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Π.ΚΟΥΛΗΣ.   Πάτρα 2021 

 

                                          



                                    ΚΡΙΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΛΕΩΝΙΔΑ Γ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

                                    ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Ν.Δ. ΕΛΛΑΔΟΣ



                                                                                  



        Κυκλοφόρησε  από τις γνωστές εκδόσεις της πόλης μας ,τον Οκτώβριο του περασμένου χρόνου  το τρίτο κατά σειρά  πόνημα του συμπολίτη  Εκπαιδευτικού, πρώην Σχολικού Συμβούλου  Δημητρίου Μαρκόπουλου με τον τίτλο: «ΠΟΡΕΙΑ ΖΩΗΣ».

Ηρθε  στα χέρια μου με μια ιδιόχειρη αφιέρωση  με  ευχές  για τον καινούργιο χρόνο  που μόλις ανέτειλε.

 Είχαν προηγηθεί από τις ίδιες εκδόσεις δύο ακόμη έργα του, με εξ ίσου τιμητικές αφιερώσεις , με τίτλο: «ΑΝΑΛΕΚΤΑ» (Φιλοσοφικά μελετήματα) Α΄ τόμος το πρώτο, Πάτρα 2020, και «ΑΝΑΛΕΚΤΑ» (ΘΕΜΑΤΑ Παιδαγωγικά Ιστορικά, Κοινωνικά ,Θρησκευτικά) Τόμος Β΄ Πάτρα Ιανουάριος 2021, το δεύτερο.

Στα δύο πρώτα έργα του, έχει συμπεριλάβει  εργασίες  και μελέτες πάνω σε φιλοσοφικές του ομιλίες που με πρόσκληση μου είχε πραγματοποιήσει στον κύκλο των Φιλολογικών Βραδινών της Εταιρείας Λογοτεχνών στο αναγνωστήριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών.

Τις ομιλίες του εκείνες ,είχαν  παρακολουθήσει  εκλεκτό κοινό της πόλεως μας , κυρίως εκπαιδευτικοί ,λογοτέχνες και συγγραφείς οι οποίοι σημειώτεον είχαν μείνει   ικανοποιημένοι από την παρουσίαση των θεμάτων που επέλεγε πάντα να αναπτύσσει στις ομιλίες  του αυτές .

Το ίδιο περίπου περιεχόμενο έχει και το δεύτερο κατά σειρά έργο του φίλου εκπαιδευτικού και συγγραφέα με τον ίδιο ακριβώς τίτλο: «ΑΝΑΛΕΚΤΑ» με ορίζοντα θεμάτων , Παιδαγωγικά, Ιστορικά, Κοινωνικά και Θρησκευτικά.

 Και σ’ αυτό το έργο του ο συγγραφέας περιλαμβάνει ομιλίες   σε διάφορες εκδηλώσεις σε σχολεία, σε ναούς  που  τον προσκαλούσαν  φορείς ως κύριο ομιλητή.

Αλλά ας περιορισθούμε στο υπό παρουσίαση τελευταίο του πόνημα: «ΠΟΡΕΙΑ ΖΩΉΣ».

Ίσως  η επιλογή της  εικόνας του εξωφύλλου,  φανερώνει και υποδηλώνει τα θέματα που  περιλαμβάνει  σ’ αυτό το  έργο του  ο Δημήτρης Μαρκόπουλος.

 Η εικόνα του εξωφύλλου σε συνδυασμό με τον  τίτλο του έργου  αποτελούν  ένα  σπάνιο συμπλήρωμα του ενός με το   άλλο.

 Φανερό  πως πρόκειται για ένα έργο   βιωματικού χαρακτήρα, που ιστορεί   ένα  κύκλο ζωής, της  ζωής του συγγραφέα και της πορείας του, στον χρόνο.

          Χαρισματικός αφηγητής, ο συγγραφέας, η  γραφή  του  απορροφά  τον αναγνώστη  και δεν του δίνει την αίσθηση πως έχει να μελετήσει μια αυτοβιογραφία  , όπου το «εγώ» κυριαρχεί  από αρχής μέχρι τέλους , αλλά του δίνει την αίσθηση ανάγνωσης ενός μυθιστορήματος αφού δεν προβάλει  το  εγώ του δημιουργού αλλά η σπονδυλωτή αφήγηση αναπτύσσεται μέσα  στο χρόνο με ευχάριστη διαδρομή με τα δικά της δραματικά, ευχάριστα αλλά και δυσάρεστα γεγονότα, όπως άλλωστε συμβαίνει με τη ζωή όλων μας. 

   Η γραφή  του Μαρκόπουλου έχει το χάρισμα της άνετης αφήγησης ,άλλωστε δάσκαλος ο ίδιος με μια  διαδρομή της προσφοράς  στην εκπαίδευση αλλά και μία συνεχής σπουδή της γλώσσας  ως αιώνιου φοιτητή ,που  του έδωσε το χάρισμα να παρέχει   στον αναγνώστη  την ευχέρεια και την άνεση  να  διαβάζει  τη μια σελίδα μετά την άλλη χωρίς διακοπή.

 Η ζωή του συγγραφέα  δεν έχει  στατική μορφή. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του,  συμπίπτουν με τον πόλεμο του 1940,τα ακόμη πιο δύσκολα της εχθρικής κατοχής 40-44, την ενασχόλησή του ως μικροπωλητή  , τα  βιώματα του  στο  μπλόκο των προσφυγικών,τη συγκίνηση και τον ενθουσιασμό που εισέπραξε κατά  την απελευθέρωση της Πάτρας  και το δραματικό εμφύλιο που τον πόνεσε ιδιαίτερα.

 Το ένα επεισόδιο  προάγει σε ένα άλλο ξεπερνώντας τα όποια  εμπόδια που εύρισκε στο δρόμο του.

Πρέπει στο σημείο αυτό να σημειώσουμε πως το έργο αυτό το αφιερώνει ,γράφει : «Στη γυναίκα μου τη Θάλεια που χαράξαμε μαζί την πορεία της ζωής μας».

Βέβαια στο βιβλίο του ο συγγραφέας αποκαλύπτει πως υπήρξε «θύμα» της 16ετούς ακόμη μούσας του Θάλειας η οποία εν αγνοία του  τον είχε εντοπίσει και τον είχαν στοχοποιήσει τα φλογερά ερωτικά της βέλη και παραφύλαγαν να βρουν την κατάλληλη ευκαιρία για να «πλήξουν» το θύμα της.

Η κ.Θάλεια απέδειξε με τη συμπεριφορά της ότι πάντα όταν ο άνθρωπος   βάλει κάποιο ζήτημα σκοπό της ζωής του, οι πάντες συμμαχούν, θεοί και δαίμονες βοηθούν να το επιτύχει.

Τα υπόλοιπα θα αφήσουμε στον αναγνώστη να απολαύσει την όλη πλοκή του ζητήματος.

Περιγράφει με γλαφυρότητα και παραστατικότητα τα γυμνασιακά του χρόνια, τα θρησκευτικά   του βιώματα και τα αθλητικά του ενδιαφέροντα αλλά και τις επιτυχίες του στο στίβο.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η περίοδος των σπουδών του στη Μαράσλειο Ακαδημία και η εκ μέρους του υπερπήδηση των διαφόρων εμποδίων που ή ίδια οικονομική αδυναμία του ιδίου και της οικογένειας του δεν του επέτρεψαν να σπουδάσει άνετα και με  αποκλειστική αφοσίωση στις σπουδές του.

Ακολουθεί η διαδρομή του μετά  την αποφοίτησή του στην ιδιωτική εκπαίδευση, ακολουθεί η εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων.

 Κι ενώ είχε την ευχέρεια και τη δυνατότητα να ξεκινήσει τη διδακτική του καριέρα και προσφορά στην εκπαίδευση σε κάποιο αστικό κέντρο του νομού η κάποιο κεφαλοχώρι της επαρχίας προτίμησε ένα απομακρυσμένο και χωρίς οδικό  δίκτυο χωριό της επαρχίας στο σχολείο των Λαπαναγών Καλαβρύτων.

Είναι άκρως παραστατική  η εικόνα που δίνει ο συγγραφέας –δάσκαλος  στο ρόλο που διαδραματίζει  ο δάσκαλος  εκείνη την εποχή που δεν υπήρχε ο τρόπος της άμεσης επικοινωνίας στην επαρχία..  

Ιδιαίτερα  στα απομακρυσμένα  χωριά όπου μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και των ανέσεων ο δάσκαλος  καλείται να διαμορφώσει τον αυριανό πολίτη και είναι αυτός που θα κάνει το παιδί  να αγαπήσει ή να μισήσει το σχολείο και τα γράμματα .

 «Οι Λαπαναγοί  αντί των Καλαβρύτων;» ήταν η  διάθεση « να επιβάλλει  μια δική του μορφή εκπαίδευσης εφαρμόζοντας  στην πράξη τα όσα σπούδασε;»

        Η «πορεία ζωής» όπως την καταγράφει ο συγγραφέας αποδεικνύει τη δύναμη του ανθρώπου που με την ευλογία του Θεού μπορεί να επιτύχει πράγματα που φαινόντανε  ακατόρθωτα.

Μετά τα οσα εζησε σε ορεινό και απρόσιτο χωριό των Λαπαναγών βρίσκει την ευκαιρία να μελετήσει τη ζωή,τις ασχολίες των κατοίκων αλλά και τις δύσκολες στιγμές που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι κάτοικοι της περιοχής και μαζί μ’ αυτούς και ο ίδιος.

Ακολουθεί η εξιστόρηση   της μετεκπαίδευσής του, η ζωή στην περιοχή της Ολυμπίας όπου και η νέα του μετάθεση στην πατρίδα της συζύγου του με την οποία ταυτίστηκε σε βαθμό αφομοιώσεως και ενσωματώσεώς του.

Ακολουθεί η περίοδος υπηρεσίας του στην πόλη καταγωγής του, οι περιπέτειες με τη δικτατορία των συνταγματαρχών, οι σπουδές του στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και η εγγραφή του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου και εξάντλησε  το πάθος  του για σπουδή και μάθηση.

Τέλος  η υποψηφιότητά του για Επιθεωρητή εκπαίδευσης και η νέα του θητεία ως επιθεωρητή στην περιφέρεια Τριφυλίας θα τον αναδείξουν και θα τον καταξιώσουν στο χώρο της  ευρύτερης περιοχής.

Θα ακολουθήσει η καθιέρωση της ιδιότητας του Σχολικού Συμβούλου που θα υποκαταστήσει εκείνη του Επιθεωρητή με άλλες πιο αυξημένες αρμοδιότητες της οποίας θα αναλάβει στην εκπαιδευτική περιφέρεια Λεχαινών η οποία  θα δώσει συνέχεια  ως Σχολικός Σύμβουλος στην πόλη της Πάτρας από όπου και θα κάνει τον τελικό απολογισμό του διδασκαλικού του έργου και θα συνταξιοδοτηθεί.

Ένα ταξίδι δύσκολο μα  και ευχάριστο αν σκεφθεί κανείς πως από τα θρανία του πέρασαν εκατοντάδες μαθητές και μαθήτριες που σήμερα επαναφέρουν  στη μνήμη τους το σοφό τους δάσκαλο και απολαμβάνουν τους καρπούς της γνώσης που εκείνος μεταλαμπάδευσε και τους κατέστησε άλλους μεν επιστήμονες άλλους μεν άλλου είδους επαγγελματίες μα κυρίως καταξιωμένους ελεύθερους πολίτες.

Ένα έργο-βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί αν και ο συγγραφέας με τον περιορισμένο αριθμό που κυκλοφόρησε το βιβλίο προφανώς ήθελε μάλλον να μεταφέρει τις γνώσεις και τις εμπειρίες του στους απογόνους του και σε μερικούς  φιλους του, έτσι περιόρισε και την φιλοδοξία του.

Πάντως .αν και η ζωή τελευταία του επεφύλαξε ένα θλιβερό συμβάν, πρέπει να νιώθει απόλυτα ικανοποιημένος από την πορεία της ζωής του και αυτό έχει μεγάλη σημασία τόσο για τον ίδιο όσο και την αγαπημένη του σύντροφο Θάλεια..                           

 

 

 

Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2022

MHΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: Ὀφειλομένη ἀπάντηση στόν κ. Λεωνίδα Μαργαρίτη.

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΟΥ

 

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν

κ.κ. Χρυσοστόμου

3.1.2022

Ὀφειλομένη ἀπάντηση στόν κ. Λεωνίδα

Μαργαρίτη.

 

 


 

 

Ἐπίτιμον Δικηγόρον

Ἀντιπρόεδρον τῆς Ἀνωτάτης

Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ἑλλάδος

Πρόεδρον τῆς Ἑταιρείας Λογοτεχνῶν Ν.Δ.Ἑλλάδος

 

Ἀγαπητέ μου κ. Μαργαρίτη, εὐλογημένο παρά Κυρίου το  νέον ἒτος, ἒτη πολλά.

Ἀνέγνωσα τήν, ἀπό 30.12.2021 ἀνοιχτή ἐπιστολή σας προς τήν ἐλαχιστότητά μου καί αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκην, ἀλλά καί την ὑποχρέωση νά σᾶς ἀπαντήσω.

Μέ ἐξέπληξε βεβαίως ὁ τρόπος καί τό ὓφος τῆς μετ’ ἐμοῦ ἐπικοινωνίας σας, ἀφοῦ θά μπορούσατε νά ἐπικοινωνήσετε προσωπικῶς μαζί μου, νά μοῦ θέσετε τά θέματα πού σᾶς ἀπασχολοῦν καί νά σᾶς εἲπω τά σχετικά.

Δέν ἀπήντησα ἂμεσα λόγῳ τῶν ἁγίων ἡμερῶν καί τῆς ἐνασχολήσεώς μου μέ τούς ἀδελφούς μας τούς ἐλαχίστους καί το ποίμνιόν μου γενικώτερα. Ἒρχομαι λοιπόν, νά σᾶς ἀπαντήσω

τώρα.

Ἂριστα γνωρίζετε, ἀγαπητέ, ἂσχετα ἂν γιά λόγους μᾶλλον ἐντυπωσιασμοῦ δέν τό ἀναφέρετε, ὃτι ἡ στάσις μου ἀπέναντι στο θέμα τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, ἦτο κρυσταλλίνη ἐξ’ ἀρχῆς και πάντοτε σύμφωνος μέ τίς ξεκάθαρες θέσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Ἰατρικῆς Ἐπιστήμης.

Ὁ λόγος μου ἦτο καί εἶναι πάντοτε ἑνωτικός καί πατρικός, παρηγορητικός καί συνετός, ὣστε νά γίνεται πειστικός προς ἃπαντας. Ἀνατρέξατε στό ἀρχεῖο τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ μας «ΛΥΧΝΟΣ», ὁμιλίες κ.λ.π. καί στίς Ἐγκυκλίους μου καί θά

διαπιστώσετε πάντα ταῦτα.

        Γνωρίζετε ἐπίσης, ὃτι καί τό ἐμβόλιο ἒκαμα καί ὃτι ὃταν ἠσθένησα, ἀπευθυνόμενος πρός τό ποίμνιό μου, Κλῆρον καί Λαόν συνέστησα καί πάλιν μετ’ ἐπιμονῆς και ἐπιτάσεως καί πάντα μέ πλησμονήν ἀγάπης τά δέοντα γιά την ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας, μέ πρώτιστη ἐνέργειά μας την προσευχή, τήν μετάνοια καί τήν μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί ὓστερα μέ τήν ἐφαρμογή τῶν ὃσων συνιστᾶ ἡ Ἰατρική Ἐπιστήμη.

       Θά ἐνθυμῆσθε ἐπίσης, ἂσχετα καί πάλιν ἐάν δέν το ἀναφέρετε, ὃτι ἒγινα στόχος τῶν λεγομένων ἀντιεμβολιαστῶν, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν ἒξω ἀπό τό Ἐπισκοπεῖο μέ τήν γνωστή ἀνάρμοστη συμπεριφορά τους.

Πιστεύω νά μή διαφεύγῃ τῆς προσοχῆς σας, ὃτι στήν Ἱερά Μητρόπολη τῶν Πατρῶν, ἐτηρήθησαν ἀπό τούς Ἱερεῖς, μέ πόνο ψυχῆς καί ἀπό τούς Χριστιανούς βεβαίως, τά μέτρα καθ’ ὑπόδειξιν τῶν ἁρμοδίων ὑγιειονομικῶν ἀρχῶν καί τῶν ὃσων

περιλαμβάνονταν στίς Κ.Υ.Α., κατά καιρούς.

   Σέ ὃλους τους χώρους ὑπῆρξαν, ὡς καλῶς γνωρίζετε, προβλήματα. Στόν χῶρο τῆς ἰδικῆς μας πνευματικῆς δικαιοδοσίας, ἐκάναμε ὃ,τι ἦτο δυνατόν νά πείσωμε, νά βοηθήσωμε καί νά προφυλάξωμε, ἀκόμη και αὐστηρῶς νά ἐλέγξωμε, ὃπου παρέστη ἀνάγκη.

Ὃμως, κ. Μαργαρίτη, ὁ Μητροπολίτης δέν εἶναι «δικτάτωρ», ὣστε διά σπάθης νά ἐπιβάλῃ ὁ,τιδήποτε, σέ οἱονδήποτε, ἀλλά νουθετεῖ μετ’ ἐπιστήμης, ἐπιμονῆς καί μεγίστης ὑπομονῆς σεβόμενος τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, τήν ὁποία ἐσεβάσθη και ὁ ἲδιος ὁ Θεός. Ἐξ’ ἂλλου ἐκ τῆς, ἐπί τόσα ἒτη, συναναστροφῆς μας γνωρίζετε τόν τρόπον συμπεριφορᾶς μου, γνωρίζετε καί τον τρόπον ἀντιμετωπίσεως τῶν προβλημάτων Ἐκκλησιαστικῶν και ἂλλων, τά ὁποῖα παρουσιάστηκαν στήν τοπική μας κοινωνία και διά τήν λύση τῶν ὁποίων, τά μέγιστα συμβάλαμε καί πολύ ἐκοπιάσαμε καί κοπιάζομε.

Πλανᾶσθε, ἂν νομίζετε ὃτι θά διοικήσωμε δικτατορικῷ τῷ τρόπῳ καί θά ἐπιβάλλωμε ἐτσιθελικά ὁ, τιδήποτε στούς Ἱερεῖς μας καί στό ποίμνιό μας. Αὐτός ὁ τρόπος τά ἀντίθετα ἀποτελέσματα ἐπιφέρει, ἀπό αὐτά πού ἐπιθυμοῦμε.

Ἐπειδή ἀναφέρεσθε εἰδικῶς σέ ἐπιτίμια πού βάζουν οἱ Ἱερεῖς σέ πιστούς, σχέσιν ἒχοντα μέ τήν πανδημία, σᾶς παρακαλῶ να μᾶς τούς ὑποδείξετε ὀνομαστικῶς, ὣστε νά πράξωμε τά δέοντα, ὃπως ἒχομε ἢδη ἐνεργήσει σέ παρόμοιες περιπτώσεις.

Ὡς πρός τό θέμα τῆς περικοπῆς ἀποδοχῶν καί περί τῆς ἐπιβολῆς του καί στούς Ἱερεῖς, ἐπιθυμῶ νά γνωρίζετε, ἂν καί ὡς νομικός τό ξέρετε, ὃτι ὁ νόμος δέν μᾶς ἐπιτρέπει, καί καλῶς, να πράττωμε αὐθαιρέτως ὁ,τιδήποτε εἰς βάρος τῶν Ἱερέων μας.

Ἂν πιστεύετε ὃτι ζοῦμε σέ τέτοιους καιρούς σᾶς παραδίδω οὐχί μόνον στήν κρίση τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τοῦ Λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἒχει  ἀλάνθαστο κριτήριο καί γνωρίζει τόν καθ’ ἓνα μας καί ἐν προκειμένῳ τόν Μητροπολίτη.

Ἐσεῖς πάντοτε ὑπερασπίζεσθε τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου καί εἶστε ἀντίθετος (ἐξ’ ὃσων τοὐλάχιστον διακηρύττετε) μέ ὃποιαν ἂλλην τοποθέτησιν ἢ πρακτικήν.

Δέν σᾶς κάνει ἐντύπωση ὃτι οὐδείς εὑρέθη νά κατηγορήσῃ τόν Μητροπολίτη , δι’ ὃ,τιδήποτε καί ἐν προκειμένῳ διά τό ἐν λόγῳ θέμα;

Ἀντιθέτως οἱ ἁρμόδιες ὑγιειονομικές Ἀρχές καί γενικώτερα οἱ τοπικές Ἀρχές, ἀλλά καί ἀκόμα παρά πάνω, ἐπήνεσαν ἐπανειλημμένως τήν στάση τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στο θέμα τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Μπορεῖτε νά ἀνατρέξετε στις πηγές, ὣστε νά διαπιστώσετε τά παραπάνω.

Ὃσο γιά τά περί ἐπιστήμης ὡς δῶρον Θεοῦ καί τά ὑπόλοιπα, πάλιν καθυστερήσατε νά μᾶς τά ὑποδείξετε, διότι ἢδη καί ἐκηρύξαμε πάντοτε τά περί τῆς ὑγιοῦς ἐπιστήμης καί περί τῆς σχέσεως Ὀρθοδόξου πίστεως καί ἐπιστήμης καί τά κηρύττομε με παρρησία, τόσον προφορικά ὃσον καί γραπτά.

Ὁ Πατραϊκός Λαός γνωρίζει ὃτι ὁ Μητροπολίτης ἒπραξε και πράττει τό χρέος του ἒναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων καί αὐτῆς ταύτης τῆς ἱστορίας, ἡ ὁποία καταγράφει τό ἒργο καί τήν συμπεριφορά τοῦ καθενός.

Ἐφθάσατε καθυστερημένος νά μᾶς ὑποδείξετε τό χρέος μας ἒναντι τοῦ Λαοῦ μας. Ὃμως καί πάλιν σᾶς εὐχαριστοῦμε διά το ἐνδιαφέρον σας.

Ἐπειδή στήν ἀνοιχτή ἐπιστολή σας θέτετε κάποια σοβαρά  θέματα, περί τῆς φθινούσης πορείας τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέ την ἐπιδείνωση τοῦ Δημογραφικοῦ κ.λ.π, ὑψώνοντας φωνήν

διαμαρτυρίας καί ἀπογνώσεως, ἀπευθυνόμενος, ὡς σημειώνετε, στήν κεφαλή τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, σᾶς ὑπενθυμίζω ὃτι τά ζητήματα αὐτά περί τῶν ὁποίων ὁμιλεῖτε, ὂχι ἁπλῶς μᾶς ἒχουν ὡς τοπικήν Ἐκκλησία ἀπασχολήσει, ἀλλά καί γενικώτερα ὡς Ἐκκλησία τά ἒχομε ἀντιμετωπίσει, μάλιστα μέ τέτοια προσοχή καί σύνεση, ὃσον οὐδείς ἂλλος (Βλέπε ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας γιά τρίτο τέκνο Χριστιανικῶν οἰκογενειῶν τῆς Θράκης-ἐκδηλώσεις- ὁμιλίες- κείμενα γιά δημογραφικό κ.λ.π, διαμαρτυρίες μας γιά τήν ἠθική σήψη καί κατάπτωση κ.λ.π.)

             Διά τοῦτο σᾶς συνιστῶμεν ἀλλοῦ να ἀπευθυνθῆτε διαμαρτυρόμενος διά τήν δραματικήν, ὂντως, κατάστασιν στήν ὁποίαν εὑρίσκεται ἡ Πατρίδα μας ἢ ἂς ἒλθετε ἀρωγός στίς τόσες δικές μας κατά καιρούς διαμαρτυρίες προς πᾶσαν κατεύθυνσιν.

             Οἱ πάντες γνωρίζουν γιά τήν στεντορεία φωνή μας καί στάση μας γιά τήν ἠθική καί ἐν γένει κατάπτωση τῆς κοινωνίας μας.

Γιά τό θέμα βεβαίως τῆς πανδημίας καί οἱ λίθοι κεκράξονται διά τήν κένωση, τό ἂδειασμα δηλ. τῆς Ἐκκλησίας προκειμένου να προστατεύσῃ τά παιδιά της. Ἃπαντες, πλήν ὑμῶν μᾶλλον, γνωρίζουν τήν μετ’αὐστηρότητος τήρηση στήν Μητρόπολή μας τοῦ  ὑγειονομικοῦ πρωτοκόλλου γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας (Βλέπε πέρυσι, ἑορτή τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, Πάσχα, κ.λ.π.) Τήρηση γενικῶς τῶν μέτρων στούς Ἱερούς Ναούς καί σύσταση ἐκ μέρους μας γιά τήν αὐστηρή τήρηση τῶν μέτρων.

Στά ὃσα περί ἀγάπης γράφετε, νομίζω ὃτι πρέπει εἰδικῶς να ἐμβαθύνετε στήν οὐσία της, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη δέν εἶναι ἰδεολόγημα, ἀλλά ὁ ἲδιος ὁ Κύριος (Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, κατά τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην τόν Θεολόγον).

Ἡμεῖς κατ’ αὐτόν τόν τρόπον και θυσιαστικῶς βιώνομε τήν ἀγάπη.

Ὃσο γιά τό μάθημα πού ἐπιχειρεῖτε νά κάνετε πρός τον Ἐπίσκοπο γιά τό πῶς θά ἀντιμετωπίσῃ ὃσους ἒχουν ἐπιφυλάξεις ἢ ἀρνοῦνται τά ἐμβόλια καί ἂλλα σχετικά μέ τήν πανδημία, σᾶς

γνωρίζομεν ὃτι δέν ἀναμέναμε ἐσᾶς νά μᾶς τό ὑποδείξετε και μάλιστα κατά τόν τρόπον πού ἐσεῖς θέλετε.

        Πάντοτε πράττομε με αἲσθημα εὐθύνης ἒναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Ἡ στάση μας γνωστή τοῖς πᾶσι.

Τό καλύτερον θά ἦτο νά ἀπευθυνθῆτε πρός τήν Κυβέρνηση, ὣστε ἂν ἢθελε, νά υἱοθετήσῃ τίς θέσεις σας γιά τήν ἀντιμετώπιση ῆς πανδημίας, κατά τά δικά σας μέτρα καί μάλιστα ἒναντι τῶν, καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, ἀντιδρώντων.

         Ἐμεῖς ἀπό τήν πλευρά μας ἐφαρμόζομε τόν νόμον τῆς ἀγάπης, τήν ὁποίαν τόσο ἐπικαλεῖσθε.   Ἐπίσης καί τόν διάλογον ἐφαρμόζομε καί καλοῦμεν ἃπαντας εἰς σεβασμόν καί προστασία τῆς ὑγιείας καί τῆς ἰδίας τῆς ζωῆς, πού εἶναι δῶρον Θεοῦ καί την αὐστηρότητά μας ἐν ἀγάπῃ ἐπιστρατεύομε.

Γιά τά περί «διχασμοῦ» πού ἀναφέρετε, ἒχω νά σᾶς εἲπω ὃτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκείνη πού δρᾶ ἑνωτικά καί οὐδέποτε διχαστικά.

Ὃποια ἂλλη συμπεριφορά, μᾶς εὑρίσκει ἀντιθέτους καί την καταδικάζομε, ὃπως καί τούς ὃποιους «θύλακες» στούς ὁποίους ἐπίσης ἀναφέρεσθε, ἀπ’ ὃπου καί ἂν προέρχονται καί

κατευθύνονται.

Ὃσο γιά τήν εὐθύνη τῆς προστασίας τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας μόνον ὁ Θεός γνωρίζει τί ἒκαμε καί τί κάμει ὁ Μητροπολίτης καί οἱ εὐσυνείδητοι Ἱερεῖς μας γιά τήν σωτηρία τοῦ Λαοῦ μας.

 Μόνο ὁ Θεός γνωρίζει πόσο πονάει ὁ Μητροπολίτης, ὃταν στερῆται ἑνός μέλους τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, εἲτε ἀπό τόν κορωνοϊό, εἲτε ἀπό ἂλλην αἰτίαν.

Καί δέν ὁμιλῶ μόνο διά τους Ἱερεῖς, ἀλλά καί διά οἱονδήποτε ἂλλον ἀδελφόν.

Θά ἀναμέναμε ἀπό ἐσᾶς τήν ἒκφραση εὐχῶν, ἀπό καρδίας κατά τάς ἡμέρας αὐτάς καί ὂχι νά κατολογίζετε εὐθύνας ἐκεῖ μάλιστα πού δέν ὑπάρχουν, ὡς νά εἶσθε κριτής τῆς οἰκουμένης.

Ἀγαπητέ μου κ. Μαργαρίτη,

Λυποῦμαι βαθύτατα διά τήν μομφήν πού προσάπτετε στην Ἐκκλησία γιά τό θέμα τῆς πανδημίας.

 Ἀνατρέξατε ἀλλοῦ νά εὓρητε τήν αἰτίαν τῆς διασπορᾶς τοῦ ἰοῦ, ἂν πραγματικά σᾶς ἐνδιαφέρει το θέμα αὐτό.

Θά γνωρίζετε, τέλος, ὃτι ἡ ἀρνητική κριτική γιά νά εἶναι ἐποικοδομητική πρέπει νά συνοδεύεται ἀπό στοιχεῖα θετικῆς ἀντιπροσφορᾶς (Ἦτο κάποτε θέμα ἐκθέσεως στίς Πανελλαδικές).

Καταληκτικά γράφετε στήν ἀνοιχτή ἐπιστολή σας, ὃτι ἐστείλατε αὐτή τήν ἐπιστολή ὡς πιστός Χριστιανός θιασώτης τῆς ἀγάπης τοῦ Εὐαγγελίου πράττοντας τό ἐλάχιστο πού θα μπορούσατε νά πράξετε...Θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά ἒχω ἐπιφυλάξεις, ἂν ὂχι νά διαφωνήσω πλήρως.

        Ἡ φωτογραφία τήν ὁποία ἒχετε ἀνεβάσει στό ἂρθρο σας (ἂν τήν ἀνεβάσατε ἐσεῖς), φανερώνει την οἰκειότητα μεταξύ μας.

          Δυστυχῶς οὐδέποτε ἐθέσατε ὑπ’ ὃψη μου τίς θέσεις σας, περί τοῦ θέματος προσωπικῶς, ἀλλά δι’ ἀνοιχτῆς ἐπιστολῆς, ὣστε νά προκαλέσετε ἐντυπώσεις.

             Καί ἡ ἐλαχιστότητά μου κλείνοντας αὐτή τήν ἐπιστολή, πράττοντας ὡς Ἱεράρχης τό χρέος μου ἐν προκειμένῳ ἀπέναντί σας, ἐπειδή «οἱ καιροί οὐ μενετοί» (πιστεύω γνωρίζετε τό βάθος αὐτῶν τῶν λόγων), ἐπιθυμῶ ἐν πατρικῇ ἀγάπῃ νά σᾶς συστήσω νά ἀσχοληθῆτε εἰς βάθος μέ τόν ἑαυτό σας καί μέ τόν εὐτρεπισμό τοῦ ἐσωτερικοῦ σας κόσμου μέ ἀγάπη, τήν ὁποίαν τόσον ἐπικαλεῖσθε καί μέ ἑτοιμασία μετανοίας, ὃπως πρέπει να πράττωμεν ὃλοι μας, ἀσχέτως ἡλικίας, διότι οὐδέ τήν ἡμέραν γνωρίζομεν, οὐδέ τήν ὣραν, ἐν ᾗ ὁ Κύριος θά καλέσῃ ἡμᾶς.

     Και ἐπειδή, κύριε Μαργαρίτη, σᾶς διέφυγε ὃτι εἶναι ἃγιες ἡμέρες, καί το κατανοῶ διότι δέν σᾶς τό ἐπέτρεψε ὁ «οἶστρος» σας προκειμένου νά ἀποτυπώσετε ἐπί χάρτου τάς σκέψεις σας, εἰδ’ ἂλλως θα ἐκφράζατε, ἒστω καί τυπικά κάποιαν εὐχή, σᾶς τό ὑπενθυμίζω ἐν ἀγάπῃ βαθείᾳ, εὐχόμενος ἒτη πολλά, εὐλογημένα παρά Κυρίου, δι’ ὑμᾶς καί τούς οἰκείους σας, εὐλογημένο κατά πάντα τό νέον ἒτος, ἐν ὑγιείᾳ ψυχῆς τε καί σώματος.

Ἡ ζωή εἶναι λίγη, φροντίσατε νά ἀξιοποιήσετε, ὃσο το δυνατόν κατά τόν καλύτερο τρόπο γιά τόν ἑαυτό σας, τόν χρόνο.

Αὐτό πού μπορῶ νά κάνω καί τό πράττω, ὃ,τι καλύτερο δηλαδή δι’ ὑμᾶς (εἶμαι βέβαιος ὃτι τό γνωρίζετε καί το προσλαμβάνετε), εἶναι νά προσεύχωμαι θερμῶς.

Σᾶς ἀσπάζομαι μέ ἀγάπη Κυρίου.

                    Εὐλογημένο τό νέον ἒτος.

 

                   +Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ Γ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ: ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙTH ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

 


 ΣΤΟ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙTH ΠΑΤΡΩΝ   κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 

                          Σεβασμιότατε, τα σέβη μου

.

Νιώθω την ανάγκη και συνάμα την υποχρέωση σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία να απευθυνθώ στην κεφαλή της Τοπικής Εκκλησίας και να υψώσω φωνή διαμαρτυρίας και απογνώσεως για την δραματική περίοδο που διανύει η Πατρίδα μας.

 

 

        Πρώτα-πρώτα εξ αιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού  και  ακολούθως εξ αιτίας  της φθίνουσας πορείας  του Ελληνισμού με την  επιδείνωση του σοβαρού  για την επιβίωση του Έθνους μας ,οξύτατου δημογραφικού προβλήματος.

 

 

Θα ξεκινήσω τις σκέψεις μου,  με τις πρώτες παραγράφους  του πρώτου κεφαλαίου του Ευαγγελίου του μαθητή «όν ηγάπα ο Ιησούς» του Ιωάννη του κατ’ εξοχήν Θεολόγου.

 

Μας λέγει λοιπόν τα εξής σοφά λόγια στην Ελληνική: «Εν αρχή ήν ο Λόγος και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν και Θεός ήν ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν, πάντα δ’ αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γεγονες, εν αυτώ ζωή ην και η ζωή ην το φως των ανθρώπων και το φως εν τη σκοτία φαίνει και η σκοτία αυτό ου κατελαβεν.»

 

Σήμερα Σεβασμιότατε, τη χώρα μας και την Εκκλησία μας έχει καταλάβει σκοτία, και γι’αυτό μας αναλογεί  ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης.

 

 

 Σε σας  ως  κεφαλή της Τοπικής Εκκλησιάς ανεχθήκατε να συντηρηθούν πρακτικές που δεν  συμβάλλουν στην καταπολέμηση της μάστιγας και σε  εμάς από την πλευρά των  πιστών που δεν βοηθήσαμε  στην επιτυχή αντιμετώπιση της πανδημίας.

 

 

 Δυστυχώς με ευθύνη   μας, συντηρούνται θύλακες σκότους.

 

 

Κατά καιρούς για την ολιγοπιστία  μας ,έρχονται διάφοροι νόσοι, διάφορες κοινωνικές  πληγές. ΄Αλλωστε στις παρακλήσεις μας, δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθείναι την Αγίαν Εκκλησίαν … από οργής, λοιμού, λιμού, σεισμού κ.λ.π.

 

 

Αυτή την εποχή Σεβασμιότατε όπως καλά γνωρίζετε έχει ενσκήψει όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και  σ’ όλο τον κόσμο μια πανδημία κορωνοϊου και επιβάλλεται

  να δεχθούμε  την Επιστήμη σα  δώρο Θεού.

 

 

Πάνω σ’αυτό το ζήτημα, θα σημειώσω πως ο  Κύριος όταν πληροφορήθηκε πως τον αναζήτησαν  Έλληνες, ανέκραξε : «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου», και αυτό δεν ήταν τυχαίο. Την περίοδο εκείνη οι Έλληνες διακρίνονταν για τις  επιστήμες, τις τέχνες και τα γράμματα. Άλλωστε την Ελληνική γλώσσα   χρησιμοποιούσαν όλοι οι λαοί του  τότε γνωστού κόσμου.

Σεβασμιότατε, στους παραπάνω μνημονευόμενους θύλακες των «φανατικών» χριστιανών εμφωλεύει ένα μίσος εναντίον της επιστήμης και της γνώσης, ενυπάρχει  και καλλιεργείται ένας τυφλός φανατισμός, σκληρός δογματισμός, σίφουνας ανελευθερίας, ένας άκρατος σκοταδισμός ο οποίος βαθμηδόν  κινδυνεύει να επικαλύψει  τη θρησκεία της πανανθρώπινης αγάπης.

 

 

Ο ιδρυτής της ,την ήθελε θεμέλιο αγάπης για φίλους και για εχθρούς. Γι’ αυτή την αγάπη άλλωστε, ανέβηκε στο σταυρό.

 

 

Σήμερα μια μεγάλη μερίδα «πιστών» και κυρίως Ιερέων θεωρεί πως όποιος προσφεύγει στις υπηρεσίες της Επιστήμης δεν είναι άξιος Χριστιανός και πολλοί πνευματικοί σε όσους  από τους πιστούς   εμβολιάζονται  απαγορεύουν  τη Θεία Μετάληψη και  θεωρούν τον εμβολιασμό, έργο του Σατανά.

 

 

Οποίος πιστός δηλώνουν, ακολουθεί τις οδηγίες της επιστημονικής κοινότητας κρίνεται αμαρτωλός, άθεος, ειδωλολάτρης, καταραμένος και  αντίχριστος.

 

 

Αυτή η επιστροφή της Εκκλησίας στα χρόνια των διωγμών  του πέμπτου αιώνος θα πρέπει να λάβει τέλος  με πρωτοβουλία σας, Σεβασμιότατε.

 

 

 Όπως η Πολιτεία προχώρησε στην περικοπή αποδοχών των Υγειονομικών  που δεν εμβολιάσθηκαν  το ίδιο ίσως να πρέπει να  κάνετε  κι εσείς για τους  Κληρικούς που δεν δέχονται να εμβολιαστούν.

 

        Είναι αναγκαίο ο Θείος Λόγος να είναι ενιαίος σ’ όλες τις Μητροπόλεις της χώρας.

 

 

        Από τη στιγμή που η Εκκλησία της Ελλάδος κατευθύνεται από την Ιερά Σύνοδο είναι ανεπίτρεπτο να κάνει ο καθένας ότι  επιθυμεί.

 

 

Σεβασμιότατε αποτρέψατε   το  διχασμό που εντέχνως από σκοτεινά κέντρα κατευθύνεται.

 

 

Θα έχουμε τεραστία ευθύνη εάν δεν προστατεύσουμε το πλήρωμα της Εκκλησίας από ένα ακόμη στην ιστορία  της Χώρας μας διχασμό.

 

 

Ο  Μητροπολίτης Ηλείας, σε δηλώσεις του είπε , πως εκλαμβάνει  την άρνηση εμβολιασμού και τον εξ αιτίας του κορωνοϊού θάνατο, ως αυτοχειρία, και πως δεν θα παρίσταται στο εξής  σε  κηδείες αρνητών του εμβολίου.

 

 

        Οι κανόνες της Εκκλησίας ορίζουν πως οι αυτόχειρες δεν  τυγχάνουν ανάλογης  προς τους πιστούς κηδείας.

 

 

Μετά την ραγδαία επιδείνωση της επέκτασης της νόσου και τη μετάλλαξη του κορωνοϊού αυξάνονται τα θύματα.

 

 

 Όπως βλέπουμε συνεχώς όλο και νέοι Ιερείς πέφτουν θύματα της άρνησης βοηθείας που  προσφέρει ευτυχώς η επιστήμη της ιατρικής και της  βιολογίας.

 

 

Θα πρέπει άμεσα να λάβετε τα απαραίτητα μέτρα,

για τους αρνητές του εμβολίου Ιερείς.

Θεωρώ αναγκαίο να συστήσετε στους πνευματικούς,  να μην  αρνούνται στους πιστούς που  έχουν κάνει εμβόλια, τη Θεία Μετάληψη.

 

 

Η Εκκλησία μας ευτυχώς διέπεται από θείους και Ιερούς Κανόνες που ορίζουν  τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται.

 

 

Σεβασμιότατε θεωρώ αναγκαίο να αποτρέψετε  τα σχέδια των σκοταδιστών και των υπονομευτών του  Χριστιανισμού,  Θρησκείας της Αγάπης.

 

 

        Όλοι μας είμαστε  υποχρεωμένοι στην τήρηση των εντολών του Κυρίου μας.

 

 

 Το «αγαπάτε αλλήλους» προϋποθέτει πρωτίστως αγάπη στον εαυτό μας και φυσικά τον πλησίον μας έστω και εάν ακόμη είναι εχθρός μας.

 

 

Όλες τις παραπάνω απόψεις και προτάσεις μου διατυπώνω με πόνο ψυχής, γιατί ακόμη και  πριν από λίγο πληροφορήθηκα πως ένα πολύ αγαπητό και οικείο πρόσωπο, υπήρξε θύμα του κορωνοϊού και του σκοταδιστικού  αρνητισμού στο εμβόλιο και στην επιστήμη.

 

 

Θεωρώ πως ως πιστός Χριστιανός θιασώτης της Αγάπης του Ευαγγελίου με την παρούσα επιστολή μου, έπραξα το ελάχιστο που θα μπορούσα και εν των πραγμάτων  θα έπρεπε να πράξω, ως ένας ανήσυχος για την πορεία της κοινωνίας μας πιστός.

 

                               Μετά σεβασμού και τιμής

      Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

Επίτ. Δικηγόρος

Αντιπρόεδρος της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος

Πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν.Δ. Ελλάδος

ΛΕΩΝΙΔΑ Γ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ :ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΜΑΚΑΡΙΟΤΑΤΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ

 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ  ΛΕΩΝΙΔΑ Γ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

 


 

ΣΤΟ ΜΑΚΑΡΙΟΤΑΤΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ

ΑΘΗΝΩΝ  ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Β´ - Βικιπαίδεια

 

 

 

Μακαριότατε, τα σέβη μου.

Νιώθω την ανάγκη και συνάμα την υποχρέωση σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, να απευθυνθώ στην κεφαλή της Εκκλησίας , και να υψώσω φωνή διαμαρτυρίας και απογνώσεως, για την δραματική περίοδο που διανύει η Πατρίδα μας, εξ αιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού και της φθίνουσας πορείας του πληρώματος της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού με την με γεωμετρική πρόοδο επιδείνωση του όντως σοβαρού και  τα τελευταία χρόνια κρίσιμου για την επιβίωση του Έθνους μας οξυτάτου δημογραφικού προβλήματος.

 

Θα ξεκινήσω την επιστολή μου με τις πρώτες γραμμές του πρώτου κεφαλαίου του Ευαγγελίου του μαθητή «όν ηγάπα ο Ιησούς» του Ιωάννη του κατ’ εξοχήν Θεολόγου.

Μας λέγει λοιπόν τα εξής σοφά λόγια στην Ελληνική. «Εν αρχή ήν ο Λόγος, και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν, και Θεός ήν ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. πάντα δ’ αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν. εν αυτώ ζωή ην και η ζωή ην το φως των ανθρώπων. και το φως εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτό ου κατέλαβεν.»

 

Σήμερα Μακαριότατε, τη χώρα μας και την Εκκλησία μας έχει καταλάβει σκοτία, και γι’ αυτό έχετε ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης, Εσείς προσωπικά, ως  κεφαλή-εκπρόσωπος της Εκκλησιάς και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Δυστυχώς με ευθύνη της Εκκλησίας της Ελλάδος, στους κόλπους της  συντηρούνται θύλακες σκότους.

 

Κατά καιρούς για την ολιγοπιστία μας η και την παντελή απιστία μας έρχονται διάφοροι νόσοι, διάφορες πληγές. Άλλωστε στις παρακλήσεις μας ζητάμε από τον Κύριο να μας διαφυλάξει και να μας προστατεύσει από κάθε κακό.

Δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθείναι την Αγίαν Εκκλησίαν και πάσαν πόλιν και χώραν από οργής, λοιμού, λιμού, σεισμού κ.λ.π.

Αυτή την εποχή Μακαριότατε έχει ενσκήψει όχι μόνο στην χώρα μας, αλλά και  σ’ ολόκληρο  τον κόσμο μια πανδημία κορωνοϊού όπως την χαρακτήρισαν οι Επιστήμονες.

 Φυσικά θα πρέπει να δεχθούμε πως η Επιστήμη είναι δώρο Θεού.

Ο Κύριος όταν πληροφορήθηκε πως τον αναζήτησαν  Έλληνες, ανέκραξε : «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου», και αυτό ασφαλώς που είπε δεν ήταν τυχαίο. Την περίοδο εκείνη οι Έλληνας διακρίνονταν για τις  επιστήμες, τις τέχνες και τα γράμματα. Άλλωστε η Ελληνική γλώσσα ήταν η γλώσσα που ευρύτατα ήταν διαδεδομένη και τη χρησιμοποιούσαν όλοι οι λαοί του γνωστού τότε κόσμου.

Μακαριότατε στους παραπάνω μνημονευόμενους θύλακες των «φανατικών» χριστιανών εμφωλεύει ένα μίσος εναντίον της επιστήμης και της γνώσης και εναντίον εκείνων που προστρέχουν στη βοήθεια της.

Σε ένα μεγάλο τμήμα της Εκκλησίας-κοινωνίας ενυπάρχει ένας τυφλός φανατισμός, σκληρός δογματισμός, σίφουνας ανελευθερίας, ένας άκρατος σκοταδισμός ο οποίος βαθμηδόν σκέπασε τη θρησκεία της πανανθρώπινης αγάπης. Ο ιδρυτής της την ήθελε θεμέλιο αγάπης για φίλους και για εχθρούς. Γι’ αυτή την αγάπη ανέβηκε στο σταυρό.

Σήμερα μια μεγάλη μερίδα «πιστών» και κυρίως Ιερέων θεωρεί πως όποιος προσφεύγει στις υπηρεσίες της Επιστήμης δεν είναι άξιος Χριστιανός και πολλοί πνευματικοί-εξομολόγοι  σε όσους  πιστούς  εμβολιάζονται κατά του κορωνοϊού δεν τους επιτρέπουν τη Θεία Μετάληψη.

      Οι εξομολόγοι αρνούνται να δώσουν συγχώρηση, θεωρούν τον εμβολιασμό έργο του Σατανά,  και δεν  επιτρέπουν στους πιστούς τη Θεία Κοινωνία.

Όποιος πιστός ακολουθεί τις οδηγίες της επιστημονικής κοινότητας κρίνεται αμαρτωλός, άθεος, ειδωλολάτρης, καταραμένος και  αντίχριστος.

Αυτή η επιστροφή της Εκκλησίας στα χρόνια των διωγμών των Ελλήνων του πέμπτου αιώνος θα πρέπει να λάβει τέλος και θα λάβει τέλος αφού εσείς Μακαριότατε πρώτος το θελήσετε.

 Είναι το χέρι σας σαν Ηγέτης της Εκκλησίας μας.

 Όπως η Πολιτεία προχώρησε στην περικοπή των αποδοχών των Υγειονομικών Υπαλλήλων που δεν δέχθηκαν να εμβολιασθούν το ίδιο να αποφασίσετε κι εσείς για τους Δημοσίους Υπαλλήλους Κληρικούς που δεν δέχονται να εμβολιαστούν  κατά του κορωνοίου.

      Και ένα άτοπο που συμβαίνει στους κόλπους της Εκκλησίας μας.

      Είναι αναγκαίο ο Θείος Λόγος να είναι ενιαίος σ’ όλες τις Μητροπόλεις της χώρας.

 Οι Μητροπόλεις δεν είναι κατά την ταπεινή μου άποψη Δεσποτάτα ,για  να κάνει κάθε Μητροπολίτης τα δικά του.

 Από τη στιγμή που η Εκκλησία της Ελλάδος διοικείται από την Ιερά Σύνοδο είναι ανεπίτρεπτο να κάνει ο κάθε Μητροπολίτης ότι εκείνος επιτάσσει και ότι εκείνος επιθυμεί.

Μακαριότατε σταματήστε το  διχασμό που εντέχνως από σκοτεινά κέντρα κατευθύνεται.

Θα έχετε τεραστία ευθύνη εάν δεν προστατεύσετε το πλήρωμα της Εκκλησίας από ένα ακόμη στην ιστορία της Εκκλησίας και της Χώρας μας διχασμό.

Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ηλείας κ.κ. Γερμανός δήλωσε πως εκλαμβάνει  την άρνηση εμβολιασμού και τον εξ αιτίας του κορωνοϊού θάνατο, ως αυτοχειρία και πως δεν θα παρίσταται του λοιπού σε ανάλογες περιπτώσεις νεκρώσιμων ακολουθιών.

Οι κανόνες της Εκκλησίας ορίζουν πως οι αυτόχειρες δεν  τυγχάνουν ανάλογης  προς τους χριστιανούς κηδείας, και ενταφιάζονται χωρίς την τέλεση νεκρώσιμης ιερολογίας.

Μετά την ραγδαία επιδείνωση της επέκτασης της νόσου και τη μετάλλαξη του κορωνοϊού αυξάνονται τα θύματα.

 Όπως βλέπουμε συνεχώς όλο και νέοι Ιερείς πέφτουν θύματα της κακοδοξίας τους και της άρνησης της βοηθείας που μας προσφέρει ευτυχώς η επιστήμη της ιατρικής και της  βιολογίας.

Θα πρέπει άμεσα να λάβετε τα απαραίτητα μέτρα:

-Απογραφή -Καταγραφή των Ιερέων-αρνητών του εμβολίου.

-Ταύτιση  με την τακτική που ακολουθεί η Πολιτεία για τους αρνητές του εμβολιασμού δημοσίους νοσηλευτικούς υπαλλήλους.

-Να συστήσετε στους πνευματικούς, να σταματήσουν να αρνούνται στους πιστούς που κάνουν εμβόλια κατά του κορωνοϊού τη Θεία Μετάληψη.

Η Εκκλησία μας ευτυχώς διέπεται από θείους και Ιερούς Κανόνες και δεν ορίζει  ο κάθε πνευματικός τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται.

Μακαριότατε σταματήστε άμεσα τα σχέδια των σκοταδιστών και των υπονομευτών του  Χριστιανισμού, κατά κανόνα και κατά τη φιλοσοφία, Θρησκείας της Αγάπης.

Άπαντες είναι υποχρεωμένοι στην τήρηση των εντολών του Κυρίου μας.

Το «αγαπάτε αλλήλους» προϋποθέτει πρωτίστως αγάπη στον εαυτό μας, και φυσικά τον πλησίον μας έστω και εάν ακόμη είναι εχθρός μας.

Όλα  τα παραπάνω διατυπώνω με πόνο ψυχής γιατί ακόμη και σήμερα,  μόλις πριν  λίγο πληροφορήθηκα πως ένα πολύ αγαπητό και οικείο πρόσωπο υπήρξε θύμα του κορωνοϊού και του στοταδιστικού  αρνητισμού στο εμβόλιο και στην επιστήμη.

Θεωρώ πως ως πιστός Χριστιανός θιασώτης της Αγάπης του Ευαγγελίου με την παρούσα επιστολή μου έπραξα το ελάχιστο που θα μπορούσα και εν των πραγμάτων  θα έπρεπε να πράξω ως ένας ανήσυχος για την πορεία της κοινωνίας μας άνθρωπος.

           Μετά σεβασμού και τιμής

 

Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

Επίτ.Δικηγόρος

Αντιπρόεδρος της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος

Πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν.Δ. Ελλάδος